องซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยแววตาเปล่งประกาย
ว่ากันว่านักหลอมยาสองคนนั้นเป็นขั้นสี่ หรือเขาจะเป็นนักหลอมยาขั้นห้าเล่า เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหอเซวียนหยวนยังต้องมอบบัตรสีฟ้าให้เขา ก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ซือหม่าโยวเย่ว์เอายาวิเศษให้พวกซือหม่าหลินกินลงไปแล้วเห็นว่าพวกเขามิอาจโคจรปราณวิญญาณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บได้ จึงคว้ามือของพวกเขามาตรวจดู จากนั้นก็ตกใจจนต้องเงยหน้าขึ้น
“ไม่มีปราณวิญญาณ… แล้วปราณวิญญาณของพวกท่านเล่า”
“พวกเขาเพียงแค่ถูกผนึกปราณวิญญาณเอาไว้เท่านั้นเอง มิได้เสียไปสักหน่อย” ซือหม่าชิงสัมผัสได้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์ใกล้จะระเบิดแล้วจึงพูดอธิบาย
“ท่านปู่?” ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าเลี่ยอย่างไม่เชื่อคำพูดของนาง
“อย่ากังวลไปเลย เพียงแค่ถูกผนึกเอาไว้เท่านั้นเอง” ซือหม่าเลี่ยพูด
“ซือหม่าโยวเย่ว์ พวกเราสัญญากันเอาไว้แล้วว่าจะคุ้มครองชีวิตของพวกท่านปู่เจ้าเป็นเวลาสามปี เจ้าก็ควรรักษาสัญญา มอบผลอสรพิษทองคำให้พวกเราได้แล้วมิใช่หรือ” ชายชราที่ส่งแรงกดดันมาทางซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนหน้านี้เอ่ยขึ้น
“คลายผนึกสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ซือหม่าหลินส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “เรื่องนี้คงมิได้หรอก”
“ทำไมเล่า ข้าก็นำของมาแล้วนี่” ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าหลิน
“เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นยังมิได้ตรวจสอบความจริงให้ชัดเจนเลย ตอนนี้ยังมิอาจแน่ใจได้เลยว่าพวกเขาเป็นผู้ทรยศต่อตระกูลหรือไม่” ซือหม่าหลินพูด
“หลายปีถึงเพียงนี้พว
