ย่ว์พูด
“พวกซือหม่าโยวเจ๋อเป็นทายาทสายตระกูลสี่เชียวนะ” ซือหม่าชิงเอ่ยปากพูด
“ข้าไม่สนหรอกว่าจะเป็นทายาทหรือไม่ ในเมื่อเขาทำร้ายพวกท่านปู่ข้าก็ต้องชดใช้สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ยืนข้างกายพวกซือหม่าเลี่ยพร้อมกับมองดูบาดแผลเก่าและใหม่บนร่างกายพวกเขา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถูกทุบตีมาไม่น้อยตลอดสามปีนี้
“น้องห้า ซือหม่าโยวเจ๋อผู้นั้นเคยบอกเอาไว้ว่าวันนี้จะสังหารพวกเราให้ได้” ซือหม่าโยวเล่อกินยาวิเศษลงไปแล้วก็ฟื้นฟูขึ้นมาเล็กน้อย พอจะยืนด้วยตัวเองได้แล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าหลินแล้วเอ่ยว่า “ข้าขอถามอีกครั้ง พวกท่านจะจัดการกับคนที่ทำร้ายพวกท่านปู่ข้าหรือไม่”
“เรื่องนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วล่ะ!” ซือหม่าเค่อตะโกนดังลั่น
“เช่นนั้นก็อย่ามาตำหนิข้าล่ะ! เชียนอิน สังหารเขาให้ข้าที!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเย็นชา
เงาร่างสีขาวสายหนึ่งวาบผ่านสายตาของทุกคน จากนั้นด้านนอกก็มีเสียงร้องโอดครวญเสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนจะเกิดความชุลมุนวุ่นวาย
“โยวเจ๋อถูกสังหารแล้ว!” คนด้านนอกตะโกนขึ้น
“เจ้าฆ่าหลานชายข้า! ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย” ซือหม่าเค่อคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์บอกว่าจะฆ่าก็ฆ่าจริงๆ เขาตบโต๊ะฉาดใหญ่แล้วโจมตีเข้าไปหาเธอด้วยระดับราชันวิญญาณ
……………………………………….
