้าจะซื้อให้พวกเราตั้งแต่เนิ่นๆ สิ ทำเอาข้ามัวแต่กังวลว่าตัวเองจะมีเงินไม่พอ จนข้าต้องขายยาวิเศษเลยนะนี่!” เป่ยกงถังพูดอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้าคำนวณเงินค่ายาวิเศษและอาวุธวิญญาณของพวกเราให้ที แล้วคิดเงินค่าของเหล่านี้กับเขา”
“ได้ขอรับ” พนักงานพยักหน้าแล้วให้คนหยิบกล่องมาจัดวางข้าวของทั้งหมดลงไป
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้าไปแล้วหยิบบัตรแก้วผลึกกับบัตรสีฟ้าอีกใบส่งให้พนักงาน
เมื่อเห็นบัตรสีฟ้าในมือซือหม่าโยวเย่ว์ พนักงานผู้นั้นก็พรั่นพรึงไปชั่วขณะ สายตาที่มองไปทางซือหม่าโยวเย่ว์ทวีความเคารพมากยิ่งขึ้น สองมือรับเอาบัตรแก้วผลึกและบัตรสีฟ้ามา ก่อนจะค้อมกายเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ท่านมีบัตรสีฟ้าที่ล้ำค่าที่สุดของพวกเรา ช่วยลดราคาเมื่อครู่ลงได้ร้อยละสิบห้า ทั้งหมดเป็นแปดหมื่นห้า พวกเราจะไปทำใบราคามาเดี๋ยวนี้เลยขอรับ ท่านโปรดรอสักครู่นะขอรับ!”
พอพูดจบเขาก็หยิบบัตรแก้วผลึกและบัตรสีฟ้าเข้าไป
คราวนี้ผู้คนในห้องโถงใหญ่ตกตะลึงจนเอ่ยวาจาไม่ออกเสียแล้ว เวลาผ่านไปครู่ใหญ่จึงมีคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าหอเซวียนหยวนมีบัตรอยู่สามสี บัตรสีเขียวลดราคาได้ร้อยละห้า ส่วนบัตรสีแดงนั้นลดราคาได้ร้อยละสิบ ในขณะที่สีฟ้าลดได้ร้อยละสิบห้า แต่บัตรสีฟ้านี้มิได้ถูกมอบออกไปมากสักเท่าใดนัก ว่ากันว่าน้อยจนใช้เพียงสองมือนับจำนวนได้เลยทีเดียว”
หากบอกว่าก่อนหน้านี้พวกเขายังรู้สึกว่าซือหม่าโยวเย่ว์ไม่มีอะไรอยู่ ตอนนี้ทุกคนก็ม
