ิ จะได้สรุปบัญชีกันเลย! เสี่ยวถู เมื่อครู่เจ้าถูกใจหินอยู่ก้อนหนึ่งมิใช่หรือ ไปหยิบมาสิ พวกเราซื้อกลับไปเป็นของเล่นกันดีกว่า!”
“เยี่ยมยอด!” เสี่ยวถูเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ขยิบตาให้ตนก็เข้าใจ แล้วรีบวิ่งออกไปในทันที เขาหยิบหินก้อนหนึ่งมาแล้ววางลงบนโต๊ะยาว จากนั้นก็วิ่งออกไปเสียแล้ว
“นั่นมันมณีสีชาดนี่ เมื่อครู่ข้าดูแล้ว ราคาสูงถึงหนึ่งหมื่นตำลึงทองเลยทีเดียว!” มีคนร้องขึ้นอย่างตกใจ
หลังจากนั้นไม่นาน เสี่ยวถูก็หยิบเครื่องยาอีกสองชนิดเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “พี่สาว ข้าหยิบของที่ท่านถูกใจเมื่อครู่มาให้ท่านแล้วนะ”
พอพูดจบเขาก็วิ่งออกไปอีก
เครื่องยาทั้งสองชนิดล้วนล้ำค่าหายาก ราคาชนิดละหนึ่งหมื่น สองชนิดก็สองหมื่น
“กวาดของมีค่าแทบจะหมดทั้งร้านแล้ว!”
หลังจากนั้นเสี่ยวถูก็ไปหอบของอีกจำนวนหนึ่งลงมา ซึ่งเป็นสิ่งของที่ทุกคนหมายตาเอาไว้ทั้งสิ้น
เมื่อเขาหยิบของชิ้นสุดท้ายลงมาแล้วก็เอ่ยกับพนักงานว่า “พี่ชาย หมดแล้ว เท่านี้แหละ”
ทุกคนเห็นสิ่งของเหล่านี้แล้วต่างพากันสูดลมหายใจ สิ่งของเหล่านี้น่าจะมีราคารวมกันเรือนแสนเลยทีเดียว!
พนักงานทำใจให้สงบ หลังคิดคำนวณครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “สิ่งของเหล่านี้ราคาทั้งสิ้นหนึ่งแสนแปดร้อยตำลึงทอง แปดร้อยนั้นช่างเถิด พวกท่านจ่ายมาหนึ่งแสนก็พอแล้วขอรับ จะแยกกันจ่ายหรือไม่ขอรับ”
“ไม่ต้องหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถึงแม้ว่าข้าจะมิได้ร่ำรวย แต่เงินแค่นี้ข้าพอจะมีอยู่”
“น่าจะบอกว่าเจ
