พนักงานผู้นั้นพาตัวซือหม่าโยวฉิงจากไปแล้วก็มีพนักงานคนอื่นเข้ามาในทันทีพลางถามว่า “พวกท่านต้องการความช่วยเหลืออันใดหรือไม่ขอรับ”
“ไม่ต้องหรอก พวกเราไปดูรอบๆ เองก็ได้”
“ขอรับ หากต้องการความช่วยเหลืออะไรก็เรียกพวกเราได้เลยนะขอรับ” พอพูดจบ พนักงานผู้นั้นก็ถอยไปอีกทางอย่างมีมารยาท
“สิ่งของที่นี่มีมากกว่าแถมยังดีกว่าที่เมืองผิงคังอีก” เจ้าอ้วนชวีมองดูสิ่งของละลานตาพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ไปดูกันดีกว่าว่ามีของที่ตัวเองชอบหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ได้เลย”
ทุกคนแยกย้ายกันไปหาสิ่งของที่ตนต้องการ
ไม่นานนัก พวกซือหม่าโยวหยางก็เข้ามาด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นพวกเจ้าอ้วนชวีที่กำลังวนเวียนอยู่ตรงหน้ากองสิ่งของ สีหน้าของพี่น้องซือหม่าโยวเจ๋อและพวกหั่วจือเจียวก็กลายเป็นไม่น่าดูอยู่บ้าง
ซือหม่าโยวหยางพาหั่วจือเหยียนผ่านพวกเว่ยจือฉีขึ้นไปชั้นบน ดูเหมือนว่าคงจะมีสิ่งของที่ต้องการซื้อเช่นเดียวกัน
พวกหั่วจือเจียวไม่ได้ขึ้นไป พอเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์ พวกเขาก็ไม่อยากขึ้นไปแล้ว
“คนบ้านนอก พวกเจ้ามีเงินมาซื้อของที่นี่ด้วยหรือ” หั่วจือเจียวเดินเข้าไปแล้วมองพวกเขาที่วนเวียนอยู่แถวสิ่งของราคาถูกอย่างดูแคลน
“มีเงินหรือไม่มีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยเล่า” เจ้าอ้วนชวีแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “หรือว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลหั่วอย่างเจ้ายังเป็นผู้จัดการดูแลที่นี่ด้วย”
“เฮอะ นี่ข้ากำลังเตือนเจ้าอยู่ต่างหากเล่า อย่าเลือกของที่ไม
