อหม่าโยวฉิงพูด “แต่ตระกูลหั่วเป็นแขกมาเยือน ย่อมต้องมีคนคอยดูแล เดิมทีให้ข้ากับโยวหยางพาพวกเขาไปเที่ยวเล่น แต่สองคนนั้นชอบพอหั่วจือเจียว จึงอยากตามมาด้วยน่ะ”
“เป็นคนบ้านเดียวกันแท้ๆ เหตุใดอุปนิสัยของพวกเจ้าถึงได้แตกต่างกันมากมายเช่นนี้เล่า”
“พวกเขาเป็นสายเลือดของท่านทวดสาม คนทางสายตระกูลนั้นล้วนเป็นเช่นนี้กันหมด ข้าเองก็ทะเลาะกับพวกเขาอยู่บ่อยๆ” ซือหม่าโยวฉิงบ่น
ซือหม่าโยวเย่ว์ใจสั่นขึ้นมาในทันทีแล้วถามว่า “ข้าเคยได้ยินชื่อซือหม่าข่ายและซือหม่าเค่อมาก่อน พวกเขาเป็นสายตระกูลไหนหรือ”
“พวกท่านปู่สามล้วนเป็นลูกของท่านทวดสามกันทั้งสิ้น” ซือหม่าโยวฉิงพูด “แต่เมื่อสามปีก่อนท่านปู่สามออกไป พอกลับมาก็ตายเสียแล้ว”
“มิน่าเล่า…”
มิน่าเล่าอุปนิสัยของทั้งคู่ถึงได้ย่ำแย่นัก!
พวกซือหม่าโยวเย่ว์สั่งอาหาร เมื่อเห็นรายการอาหาร เธอจึงค่อยเข้าใจว่าเหตุใดเจ้าอ้วนชวีจึงให้เธอเลี้ยง เพราะอาหารเหล่านี้มีราคากว่าพันตำลึงทองเลยน่ะสิ!
แต่หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ซือหม่าโยวฉิงกลับต้องการจะจ่าย บอกว่าเป็นการขอโทษพวกเขาเรื่องเมื่อครู่ พวกเขามิอาจขัดได้ จึงยอมทำตามนาง
“โยวเย่ว์ บ่ายนี้พวกเจ้าอยากทำอะไรกันหรือ” พอออกมาจากหอจันทราเมามายแล้ว ซือหม่าโยวฉิงจึงถามขึ้น
“พวกเราอยากไปดูที่หอเซวียนหยวนกันสักหน่อยน่ะ” เว่ยจือฉีพูด
“ข้าเองก็มิได้ไปมานานแล้วเหมือนกัน พวกเราไปพร้อมกันเลยดีกว่านะ” ซือหม่าโยวฉิงเอ่ย
พวกเขาตรงไปย
