นนอกที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างเจ้าถึงกับกล้าทำร้ายข้า! เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลซือหม่าของข้าเป็นใคร”
ซือหม่าโยวเย่ว์ชายตามอง หลังจากนั้นจึงพูดกับซือหม่าโยวหยางว่า “ดูเหมือนว่าคนตระกูลซือหม่าจะมิได้เหมือนกับพวกเจ้ากันทั้งหมด พวกเราออกไปกินข้างนอกกันดีกว่า ขอตัวก่อนนะ”
พอพูดจบ แต่ละคนก็ลุกขึ้นออกไปโดยไม่รอให้เขาเอ่ยตอบ
“ทำร้ายข้าแล้วคิดหนีอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเจ๋อคว้าจับไปทางพวกเขา แต่กลับถูกโอวหยางเฟยคว้าตัวเอาไว้
“โอ๊ย…”
โอวหยางเฟยออกแรง ทำให้เขาเจ็บจนร้องเสียงดังลั่น
โอวหยางเฟยมิได้เอ่ยวาจา แววอาฆาตในดวงตาชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง หลังจากนั้นจึงปล่อยเขาแล้วเดินตามพวกเขาออกไป
“พอได้แล้ว!” ซือหม่าโยวหยางเห็นซือหม่าโยวเจ๋อยังคิดจะออกไป จึงตะโกนดุเสียงดังว่า “พวกเขาเป็นสหายของข้า เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้ากัน!”
“ข้า…” ซือหม่าโยวเจ๋อกุมแขนอย่างไม่พอใจ
“ข้าจะออกไปกินกับพวกเขา” ซือหม่าโยวฉิงพูดจบแล้วออกไปจากห้องส่วนตัว เมื่อเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ชั้นล่างจึงเดินลงไปแล้วมานั่งลงที่โต๊ะของพวกเขา
“เมื่อครู่ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ ยามปกติพวกโยวเจ๋อทำตัวเผด็จการจนเคยตัวเสียแล้ว”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวฉิงจะถึงกับลงมาขอโทษ ความไม่พอใจที่มีต่อตระกูลซือหม่าจึงบรรเทาลงไปพอสมควร
“โยวฉิง เจ้าอยู่ร่วมกับเจ้านั่นได้อย่างไรน่ะ” เจ้าอ้วนชวีถามอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าเองก็ไม่ชอบพวกเขาเช่นกัน” ซื
