ลซือหม่าได้อย่างไรกัน!” หั่วจือเจียวพูด
คนเหล่านี้ใช้วาจาเหน็บแนมพวกซือหม่าโยวเย่ว์ครั้งแล้วครั้งเล่า จนทุกคนโมโหอยู่บ้าง แต่มิได้พุ่งเข้าใส่เพราะเห็นแก่หน้าซือหม่าโยวฉิงและซือหม่าโยวหยาง
เสี่ยวถูนั่งอยู่ระหว่างซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถัง เขายื่นมือมาตบบ่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “พี่ชายอย่าโกรธเลยนะ ท่านเคยบอกว่าสุนัขกัดท่านทีหนึ่ง แต่ท่านย่อมมิอาจกัดสุนัขทีหนึ่งได้”
“พรืด…”
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวถู ทุกคนต่างพากันหัวเราะออกมา นี่มิได้เท่ากับด่าคนเหล่านั้นว่าเป็นสุนัขหรอกหรือ!
“เจ้าเด็กบ้า หมายความว่าอย่างไรกัน” หั่วจือเจียวฟาดโต๊ะฉาดใหญ่แล้วตะคอกใส่เสี่ยวถู
เสี่ยวถูไม่กลัวนางเลย เขาเหลือบมองนางแล้วเอ่ยว่า “ข้ามิได้บอกว่าเป็นท่านสักหน่อย แล้วท่านจะโมโหถึงเพียงนี้ทำไมกัน หรือพี่สาวคิดว่าท่านเป็นเช่นนั้นกันเล่า”
“เจ้าเด็กนรก วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนบิดามารดาเจ้าเอง!” ซือหม่าโยวเจ๋อที่นั่งอยู่ข้างซือหม่าโยวเย่ว์รีบถลามาจะตีเสี่ยวถู แต่กลับถูกซือหม่าโยวเย่ว์คว้ามือเอาไว้
“น้องชายข้า จำเป็นต้องให้คนนอกอย่างเจ้ามาสั่งสอนด้วยหรือ!” พอพูดจบเธอก็ออกแรงดึง ซือหม่าโยวเจ๋อถูกเธอลากจากที่นั่งลงไปบนพื้น
“โยวเจ๋อ เจ้าจะตีเสี่ยวถูได้อย่างไรกัน!” ซือหม่าโยวฉิงยืนขึ้นเอ่ยเสียงดุ
ซือหม่าโยวเจ๋อตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นพลางถลึงตาใส่ซือหม่าโยวเย่ว์อย่างชิงชังแล้วเอ่ยว่า “เจ้าถึงกับกล้าทำร้ายข้าเลยหรือ คนบ้า
