วเย่ว์เห็นท่าทางของเสี่ยวถูแล้วดูจะสนิทสนมกับทั้งสองคนไม่น้อยเลย
ดูเหมือนว่าพวกเขาน่าจะเคยพบกันมาหลายครั้งแล้ว
“ถูกต้อง พวกเรามีสหายมาพบหลายคน จึงเชิญพวกเขามากินข้าวที่นี่น่ะ” ซือหม่าโยวหยางพูด “สองครั้งก่อนไม่พบน้องซีเหมินเลย พวกเขาบอกว่าเจ้ากำลังปลีกวิเวกอยู่น่ะ”
“อื้ม เพิ่งออกจากการปลีกวิเวกวันนี้เอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ในเมื่อไม่มีห้องส่วนตัวแล้วก็ไปกินข้าวกับพวกเราสิ พี่จือเหยียนคงไม่รังเกียจกระมัง” ซือหม่าโยวหยางพูด
หั่วจือเหยียนถือพัดอันหนึ่งเอาไว้ในมือ เขาเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นสหายของพวกเจ้า ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้วล่ะ”
ตอนนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่อยากเข้าใกล้คนของตระกูลซือหม่ามากจนเกินไปนัก กำลังคิดจะปฏิเสธ แต่เจ้าอ้วนชวีกลับรับปากแทนเธอไปเรียบร้อยแล้ว
“เช่นนี้ต้องขอบคุณเจ้ามาก โยวหยาง”
ซือหม่าโยวเย่ว์เลิกคิ้ว เรียกชื่อกันตรงๆ เสียแล้ว พวกเขาสนิทชิดเชื้อกันถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
………………………………………
