ก็ยังอัดแน่นไปด้วยผู้คน
“เหตุใดจึงมีคนมากมายเช่นนี้เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูแขกที่มารับประทานอาหารเต็มร้านพลางเอ่ยถาม
“เพราะของกินที่นี่อร่อยน่ะสิ!”
เจ้าอ้วนชวีพูดพลางเดินเข้าไปข้างใน ซึ่งมีเสี่ยวเอ้อร์เข้ามาต้อนรับ
“เสี่ยวเอ้อร์ ยังมีห้องส่วนตัวอยู่หรือไม่”
“โอ้… ทางร้านต้องขออภัยด้วย เที่ยงนี้ห้องส่วนตัวของพวกเราเต็มหมดแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์พูดอย่างขอโทษขอโพย
“ไม่มีห้องส่วนตัวแล้วหรือ”
“ใช่แล้วขอรับ ห้องส่วนตัวถูกคนจองเอาไว้หมดแล้ว ห้องโถงใหญ่ก็เหลือที่ว่างเพียงแค่โต๊ะสองโต๊ะเท่านั้นเองขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์พูดพลางชี้ไปยังโต๊ะว่างสองตัวที่ริมห้อง
“สองครั้งก่อนล้วนมาตอนกลางคืนทั้งสิ้น คิดไม่ถึงว่าตอนเที่ยงจะมีคนมากมายเช่นนี้ หากรู้ก่อนพวกเราก็คงรีบเดินกันมาแล้วล่ะ” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ห้องโถงใหญ่ก็ห้องโถงใหญ่แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ในเมื่อมากันแล้วก็ลุยกันเลย ถึงอย่างไรก็แค่ข้าวมือเดียวเท่านั้นเอง”
“ก็ได้”
“เชิญด้านนี้เลยขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ผายมือให้ทุกคน
“ในเมื่อไม่มีห้องส่วนตัวแล้ว ก็มานั่งกับพวกเราไม่ดีกว่าหรือ” เสียงของซือหม่าโยวหยางดังมาจากทางประตู
พวกซือหม่าโยวเย่ว์มองไปด้านหลังก็เห็นซือหม่าโยวหยางและซือหม่าโยวฉิง รวมทั้งคนอื่นๆ อีกสี่ห้าคนเดินเข้ามาพร้อมกัน
“พี่โยวหยาง พี่โยวฉิง” เสี่ยวถูเห็นซือหม่าโยวหยาง จึงเรียกพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
“พวกเจ้าก็มากินข้าวเหมือนกันหรือ” ซือหม่าโย
