ไก่ฟ้าจากไปตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้ว บอกว่าจะจากไปหลายวันหน่อย แต่จะกลับมาภายในสิบวันให้หลังอย่างแน่นอน” เว่ยจือฉีพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์สะดุ้งคราหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าเจ้าไก่ฟ้าจะจากไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าเขามีธุระอันใดให้ไปทำ
“เช่นนั้นพวกเราไปกันเองก็ได้” เธอพูด
“วันนี้เป็นวันเลื่อนระดับของโยวเย่ว์ พวกเราจะต้องจัดการนางให้เต็มที่เลย” เจ้าอ้วนชวีตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
“ได้เลย วันนี้ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้ามื้อใหญ่เอง!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดยิ้มๆ
“ยอดเยี่ยม วันนี้พี่ชายจะเลี้ยงมื้อใหญ่!” เสี่ยวถูร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
พวกเขาตามกันออกมาจากโรงเตี๊ยม เพราะตอนนี้เวลายังค่อนข้างเช้า พวกเขาจึงเดินมุ่งหน้าไปยังหอสุราอย่างช้าๆ เดินทอดน่องกันตามสบาย
ในขณะที่พวกเขาเดินผ่านถนนสายเล็กสายหนึ่งนั้นเอง ก็พบว่ามีผู้คนไม่น้อยเดินเข้าไปในนั้น
“ตรอกแห่งนี้ช่างคึกคักเสียจริง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“แน่นอนอยู่แล้ว ที่สุดถนนแห่งนี้ก็คือหอเซวียนหยวนอย่างไรเล่า” เจ้าอ้วนชวีพูด
“หอเซวียนหยวนแห่งโรงอัปลักษณ์อย่างนั้นหรือ”
“ใช่แล้ว แม้แต่ป้ายร้านก็ยังเหมือนกันเลย” เจ้าอ้วนชวีพูด “ตอนนี้ยังเช้าอยู่ พวกเขายังไม่เปิดร้าน พอพวกเรากินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปดูกันก็ได้นะ”
“ดี ไปดูกันสักหน่อยว่าของเมืองผิงคังจะมีอะไรแตกต่างกันบ้าง”
ยามเที่ยงวัน พวกเขาก็มาถึงหอจันทราเมามาย ถึงแม้ว่าผู้ฝึกยุทธ์จะมิได้มีความต้องการอาหาร แต่หอจันทราเมามายแห่งนี้
