กเล่า” เป่ยกงถังพูด “เมื่อสามปีก่อนตอนพวกเราอยู่ในวิทยาลัย ได้พบกับนางเข้า ตอนที่พวกเราออกไปเมื่อสองวันก่อนก็เห็นรถเทียมสัตว์อสูรของนางอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ตระกูลซือหม่า ทหารรับใช้เรียกนางว่าคุณหนูโยวหลาน”
ซือหม่าโยวเย่ว์มีความประทับใจต่อหญิงสาวที่อายุอานามไล่เลี่ยกับเธอผู้นี้อยู่ไม่น้อย การผ่านเทือกเขาสั่วเฟยย่านั้นเป็นเรื่องอันตราย ตอนนั้นนอกจากซือหม่าข่ายที่มีพลังยุทธ์ระดับบรรพวิญญาณแล้ว มีนางที่เป็นราชาวิญญาณอยู่คนหนึ่ง ส่วนอีกสามคนที่เหลือเป็นระดับราชันวิญญาณ พวกเขายอมพานางไป ต้องไม่ใช่เพื่อพานางมาจับตัวคนหรือเพื่อเปิดวิสัยทัศน์อย่างแน่นอน
นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อตอนนั้นซือหม่าหลินเชื่อฟังคำพูดของนาง พอบอกว่ามิอาจสัมผัสถึงที่อยู่อันแน่ชัดของผลอสรพิษทองคำได้ จึงยอมล้มเลิกการเสาะหา หรือว่านางจะสัมผัสถึงสิ่งล้ำค่าได้หรือ
“ในเมื่อโยวเย่ว์ออกจากการปลีกวิเวกแล้ว พวกเราออกไปหาหอสุราสักแห่งฉลองกันดีกว่านะ” เจ้าอ้วนชวีเสนอ
“ก็ดีเหมือนกันนะ” เว่ยจือฉีพูด “ระยะนี้พวกเราทยอยเลื่อนระดับอย่างต่อเนื่องกันเลย ก็เป็นเรื่องที่น่าฉลองจริงๆ นั่นแหละ”
“สุราอาหารของหอจันทราเมามายที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนั้นใช้ได้ทีเดียว พวกเราไปกินที่นั่นกันดีกว่า!” เจ้าอ้วนชวีไปดื่มกินที่หอสุราในละแวกนี้มาจนทั่วแล้ว ย่อมต้องรู้ดีว่าสุราอาหารที่ไหนอร่อย
“ได้ เรียกเจ้าไก่ฟ้าไปพร้อมกันกับพวกเราด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้า
