เพราะจัดการคนของตระกูลน่าหลาน พวกซือหม่าโยวเย่ว์จึงเสียเวลาอยู่ที่เมืองหลินชวนต่ออีกหนึ่งคืน เตรียมตัวไปที่เมืองอันหยางอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น
และในขณะนี้เอง ในโรงเตี๊ยมที่อยู่ห่างจากโรงเตี๊ยมที่พวกเขาค้างแรมออกไปไม่ไกล คนตระกูลน่าหลานแต่ละคนมีสีหน้าอึมครึมชวนให้คนตกใจ
“ผู้อาวุโสกับลูกพี่ลูกน้องถูกคนสังหารอย่างนั้นหรือ” คนที่นั่งอยู่ตรงกลางมองทหารรับใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าตกใจ
คนผู้นี้มีรูปโฉมหล่อเหลา แต่สองตาอันมืดหม่นนั้นทำให้เขาดูชั่วร้ายโหดเหี้ยมไปทั้งตัว ดูแล้วมิใช่คนดีแต่อย่างใด ทว่าผู้คนรอบตัวล้วนยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความเคารพราวกับดวงดาวที่ล้อมรอบดวงจันทรา แสดงให้เห็นถึงสถานะภายในตระกูลน่าหลานของเขา
“เรียน… เรียนคุณชาย พอพวกผู้อาวุโสออกไปแล้วก็มิได้กลับมาอีกเลยขอรับ พวกเราจึงได้ไปเสาะหากันจนพบป้ายพกประจำตระกูลหล่นอยู่บนพื้นห่างออกไปนอกเมืองสิบลี้ ต่อมาจึงทำการตรวจสอบ ปรากฏว่าเมื่อกลางวันมีการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งระดับจ้าววิญญาณมาก่อนขอรับ” ทหารรับใช้เอ่ยตอบ
“ตรวจสอบพบหรือยังว่าเป็นฝีมือใคร” น่าหลานเจี๋ยถาม
“เพราะตอนนั้นไม่มีผู้ใดเห็นกับตา ดังนั้นจึงยังตรวจสอบไม่พบขอรับ แต่ตอนฟ้าสว่างจะต้องตรวจสอบพบได้อย่างแน่นอนขอรับ!” ทหารรับใช้เอ่ยตอบ
“ไม่ว่าจะเป็นใคร บังอาจสังหารคนของตระกูลน่าหลานเรา ต่อให้พวกมันหนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียวก็ต้องจับตัวมาให้จงได้!” น่
