าหลานเจี๋ยออกคำสั่ง
“ขอรับคุณชาย” คนในห้องประสานเสียงตอบรับ
ทหารรับใช้ถอยออกไปเตรียมตัวสืบหาผู้ที่สังหารผู้อาวุโสต่อไป ระหว่างที่ออกไปจากเรือน เสียงของน่าหลานเจี๋ยก็แว่วมาว่า “ถ้าหากก่อนฟ้าสว่างยังหาตัวมือสังหารไม่พบล่ะก็ พวกเจ้าทุกคนต้องกลับมารับโทษ”
ทหารรับใช้ผู้นั้นร่างกายสั่นสะท้าน กลัวได้รับการลงโทษ แต่ก็ยังคงขานรับก่อนจะจากไปอย่างเชื่อฟัง
ภายในห้อง ชายชราผู้หนึ่งนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับน่าหลานเจี๋ย ซึ่งแสดงว่าสถานะของเขาก็มิได้ต่ำต้อยเช่นกัน
คนผู้นี้ก็คือน่าหลานหง อาจารย์ของน่าหลานเจี๋ย ซื่งเป็นผู้อาวุโสท่านหนึ่งของตระกูลน่าหลานด้วยเช่นเดียวกัน
“ท่านอาจารย์ ท่านว่าใครเป็นผู้สังหารพวกผู้อาวุโสสิบห้า” น่าหลานเจี๋ยถาม
น่าหลานหงครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “กล้าสังหารผู้อาวุโสของตระกูลน่าหลานเรา ถ้าหากมิได้มีสถานะพอๆ กันกับตระกูลของเรา ก็ต้องเป็นผู้ที่ไม่รู้ถึงอำนาจของพวกเราตระกูลน่าหลานอย่างสิ้นเชิง”
น่าหลานเจี๋ยหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยว่า “ทั่วแผ่นดินนี้มีใครไม่รู้จักอิทธิพลของพวกเราตระกูลน่าหลานบ้างเล่า ข้าว่าอันแรกดูจะมีความเป็นไปได้มากกว่า เป็นไปได้ว่าอาจเป็นฝีมือของขุมอำนาจที่มีความแค้นต่อพวกเราเหล่านั้นก็ได้”
น่าหลานหงมิได้ปฏิเสธ เขาเอ่ยว่า “มีความเป็นไปได้อยู่ไม่น้อย ถึงอย่างไรก็ใกล้ถึงงานประลองแล้ว ระหว่างขุมอำนาจแต่ละแห่งจึงเริ่มไม่สงบ มารอผลการสืบของพวกเขาก่อนดีกว่านะ”
“อือ” น
