ระหนกไป พวกนางหนีไม่พ้นหรอกน่า” ผู้อาวุโสลามกพูดแล้วย่างก้าวด้วยจังหวะเนิบช้า เดินไปยังทิศทางที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์จากไป
ชายหนุ่มลามกเห็นเช่นนี้จึงรีบตามไปติดๆ
เป่ยกงถังดึงตัวซือหม่าโยวเย่ว์เดินมุ่งหน้าออกไปนอกเมือง ดูแล้วคล้ายกับกำลังหลบหนีสิ่งใดอยู่ ซึ่งทำให้คนทั้งสองที่ตามมาด้านหลังยิ่งเพิ่มความมั่นใจว่าพวกนางมีกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น
“ผู้อาวุโส หากจับหญิงผู้นั้นเอาไว้ได้ก็ต้องรู้อย่างแน่นอนว่าเด็กบำเรอผู้นั้นอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มลามกพูดกับตาเฒ่าลามกเช่นนี้ด้วยความหวังว่าเขาจะช่วยตนจับตัวเป่ยกงถังเอาไว้ได้
“เจ้าวางใจเถิด ข้าย่อมต้องจับตัวพวกนางเอาไว้ได้อย่างแน่นอน ไม่ได้พบเจอเด็กบำเรอที่ทำให้ข้าใจสั่นหวั่นไหวมาตั้งนานเหลือเกินแล้ว” ตาเฒ่าลามกพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังที่อยู่ด้านหน้าได้ฟังคำพูดจาของทั้งสองคนแล้วแววอาฆาตในดวงตาก็ฉายชัด
เจ้าสองคนนี้ถึงกับเรียกเสี่ยวถูว่าเด็กบำเรอ ทั้งยังคิดจะจับตัวพวกตนกลับไป ช่างน่ารังเกียจเสียจริง!
คนตระกูลน่าหลานทั้งสองเห็นพวกนางเดินมุ่งหน้าออกไปนอกเมือง จึงคิดในใจว่าหรือพวกนางจะอาศัยอยู่นอกเมือง แต่ไปยังสถานที่ที่มีคนน้อย พวกเขาก็ยิ่งลงมือได้สะดวก พอถึงตอนนั้นก็คงไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือของพวกตน
เมื่อออกไปนอกเมืองได้สิบลี้ พวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็หยุดลงแล้วหันกลับมามองพวกเขา
“พวกเจ้าตามพวกเรามาทำไมกัน” เป่ยกงถังมองทั้งสองคนอย่างรังเกียจ
“หึๆ คนง
