ลวง เป็นหอที่สูงที่สุดในเมืองหลวง มีทั้งหมดเก้าชั้น ระเบียงนอกหอในทุกชั้นล้วนมีองครักษ์ชุดขาวเฝ้าอยู่และถนนโดยรอบก็มีทหารองครักษ์คอยลาดตระเวน ชาวยุทธ์คนแล้วคนเล่า เดินเข้าออกจากภายในหอเจินอู คนที่ต้องการเข้าไปในหอเจินอูล้วนเป็นคนที่มีวิทยฐานะจากการสอบเคอจวี่ทั้งสิ้น หรือไม่ก็เป็นคนที่แดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามแห่งแนะนำมา
ชิงเอ๋อร์พาหยางโจวมาถึงหน้าประตูใหญ่ หยางโจวตื่นเต้นดีใจเอาการ เมืองหลวงเจริญกว่าบ้านเกิดเขามากนัก ส่วนหอเจินอูเขาก็ยิ่งเฝ้าคิดถึงมานานนักแล้ว “เจ้าถือป้ายคำสั่งนี้เข้าไปเถิด อยากจะอยู่นานเท่าใดก็ได้ทั้งสิ้น เมื่อออกมาแล้วห้ามไปเตร็ดเตร่ในเมือง ถ้าข้าจับได้ว่าเจ้าไปบ่อนพนัน ข้าจะตัดมือเจ้าทิ้งเสีย” ชิงเอ๋อร์โยนป้ายคำสั่งป้ายหนึ่งให้หยางโจว พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย หยางโจวหัวเราะแหะๆ บอกว่า “วางใจเถิดท่านอาจารย์ ข้าไม่เล่นพนันแล้วจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นข้ายันอยากดูการต่อสู้เป็นตายของท่านมรรคาจารย์กับอันดับหนึ่งของทะเลสวรรค์ด้วย ข้าจะรีบเรียนวิชายุทธ์ที่อยู่ภายในนั้นให้หมดโดยเร็วที่สุด” ชาวยุทธ์ที่เดินผ่านทางนี้ไปส่งสายตาดูแคลนมาที่เขา จะเรียนวิชายุทธ์ทั้งหมดของหอเจินอู? พูดเล่นอันใดอยู่!
ชิงเอ๋อร์หันหลังจากไป ส่วนหยางโจวรีบเดินเข้าไปในหอเจินอู ไม่ถึงสามวันเขาก็กลายเป็นที่สนใจของชาวยุทธ์จำนวนมาก เขาอ่านหนังสือรวดเร็วเหลือเกิน ด้วยป้ายคำสั่งเจินอูที่ฮ่องเต้พระราชทานมา เขาส
