ซุนหรานหร่านเล่าสถานการณ์ปัจจุบันให้เขาฟัง ถ้าหากมิใช่เพราะนางจัดการได้ดี ต้านทานการโจมตีของกลุ่มโอหังอย่างสุดกำลังตลอดหลายวันนี้ เกรงว่าตอนนี้พวกเขาคงจะตายไปกันหมดแล้ว
“พี่ฉุน ข้ารู้สึกว่ามีหนอนบ่อนไส้ของกลุ่มโอหังอยู่กับเราที่นี่ นอกจากนี้ยังมีระดับขั้นไม่น้อยอีกด้วย” ซุนหรานหร่านพูดออกมาในที่สุด
“หนอนบ่อนไส้หรือ!”
ซุนหรานหร่านพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “มีคนรู้เรื่องที่พวกเจ้าสังหารฉินอู่ไม่มากนัก และผู้ที่รู้ว่าท่านพ่อของเจ้าจะไปปฏิบัติภารกิจด้วยตัวเอง และจะไปปฏิบัติภารกิจที่ไหนนั้นยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่ แต่คนของกลุ่มโอหังกลับล่วงรู้เรื่องเหล่านี้ทั้งหมด”
ไป๋หยวนฉุนพูดอย่างเห็นด้วย “คราวก่อนที่ข้าเห็นฉินหมิงมาถามหาตัวคนก็คาดเดาเช่นนี้เอาไว้แล้วเหมือนกัน แต่เพราะเวลากระชั้นชิด จึงยังมิทันได้หาตัวหนอนบ่อนไส้ออกมา”
“เช่นนั้นโยวเย่ว์ก็น่าจะเดาได้แล้วเช่นกัน มิน่าเล่า นางจึงอยากปิดข่าวที่รักษาอาการบาดเจ็บของท่านพ่อหายแล้วเอาไว้” ไป๋อวิ๋นฉีพูดอย่างเข้าใจ
“เด็กคนนั้นช่างเป็นเด็กฉลาดนัก แค่ฟังผู้อื่นพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็คาดการณ์ได้ถึงขนาดนี้แล้ว” ซุนหรานหร่านพูด
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ต่อจากนี้พวกเราจะทำเช่นไรกันดีเล่า” ไป๋อวิ๋นฉีถาม
“ตอนนี้สมาชิกกลุ่มที่ออกไปปฏิบัติภารกิจได้ถูกคนของกลุ่มโอหังสังหารไปเป็นจำนวนมากแล้ว ยามนี้ยังมิได้ลงมือกับพวกเราก็จริง แต่คาดว่าคงกำลังคิดจะตัดกิ่งก้านของพวกเราอย่างช
