ไป๋อวิ๋นฉีประคองอยู่ด้านหลังไป๋หยวนฉุน เมื่อเห็นว่าสีหน้าของซือหม่าโยวเย่ว์ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ แต่ยังคงกัดฟันยืนกรานที่จะเชื่อมต่อเส้นลมปราณให้ท่านพ่อของตน ในใจก็ซาบซึ้งไม่น้อย
สามวันต่อมา ซือหม่าโยวเย่ว์ก็เก็บเข็มเงินในมือขึ้น แล้วหยิบยาวิเศษเม็ดหนึ่งออกมาให้เขากิน หลังจากนั้นจึงยิ้มให้ไป๋อวิ๋นฉีเล็กน้อย “เรียบร้อยแล้วล่ะ”
พอพูดจบ ตัวเธอก็หงายหลังล้มลงไปด้านหลัง
“โยวเย่ว์…”
“โยวเย่ว์…”
หลายเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เพราะไป๋อวิ๋นฉีมีไป๋หยวนฉุนกั้นกลางอยู่ แม้จะยื่นมือออกไปแล้วแต่ก็คว้าตัวเธอเอาไว้มิได้
ในขณะที่ศีรษะของเธอกำลังจะจมลงไปในน้ำนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วแล้วดึงตัวเธอขึ้นมาจากน้ำ ก่อนจะทะยานไปที่ริมสระฝั่งตรงข้าม
เจ้าไก่ฟ้ากอดซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้ เมื่อเห็นว่าเธอหมดสติไปโดยสมบูรณ์แล้วจึงถามอย่างร้อนใจว่า “นางเป็นอะไรไปน่ะ”
“นางก็แค่หมดสติเพราะทำงานหนักเกินไปเท่านั้นเอง” เป่ยกงถังพูด
ถึงแม้ว่านางและโอวหยางเฟยจะมิได้เป็นลมล้มพับไป แต่ทั้งคู่ก็ลงไปนั่งกองกับพื้นเพราะพลังจิตอ่อนลง สิ้นไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง
ซุนหรานหร่านรีบเข้ามาพยุงทั้งสองคนไปนั่งบนเก้าอี้พลางมองพวกเขาอย่างซาบซึ้ง “ลำบากพวกเจ้าแล้ว”
“ข้าพานางกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า” เจ้าไก่ฟ้าอุ้มซือหม่าโยวเย่ว์เดินออกไปข้างนอก แต่กลับถูกเป่ยกงถังเรียกเอาไว้ ให้เขาอุ้มเธอไปหา
เป่ยกงถังหยิบยาวิเศษออกมาสามเม็ด นางมอ
