ซือหม่าโยวเย่ว์เลิกคิ้วโดยสัญชาตญาณ นางรู้ได้อย่างไรกัน
ไป๋อวิ๋นฉีพาคนไปส่งถึงหน้าประตูแล้วจึงกลับมา เมื่อได้ยินคำพูดของซุนหรานหร่าน จึงถามว่า “โยวเย่ว์ เจ้ายังพอมีหนทางช่วยเหลือท่านพ่อหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วพูดว่า “ถึงแม้ว่าท่านลุงจะเส้นเอ็นและเส้นลมปราณขาดสะบั้นทั้งหมด แต่แค่เชื่อมต่อเข้าด้วยกันก็ใช้ได้แล้ว เมื่อครู่ข้าไม่พูดเพราะไม่อยากให้คนนอกรู้ในตอนนี้น่ะ”
“เพราะเหตุใดกัน” ไป๋อวิ๋นฉีไม่เข้าใจ
“เมื่อครู่ดูจากท่าทีของผู้คนด้านนอก ข้าคิดว่าที่ท่านลุงได้รับบาดเจ็บนั้นคงมิใช่สาเหตุปกติสินะ นั่นก็คงจะเป็นเพราะถูกคนทำร้าย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อีกฝ่ายย่อมต้องมั่นใจว่าไร้หนทางช่วยเหลือท่านลุงแล้วอย่างแน่นอน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ถูกต้องแล้ว” ซุนหรานหร่านพูด
“เมื่อครู่ข้าได้ยินคนเหล่านั้นพูดว่าท่านลุงได้รับบาดเจ็บเพราะพวกเราอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ติดใจในจุดนี้เป็นอย่างยิ่ง
“โยวเย่ว์ เจ้าช่วยท่านพ่อข้าก่อนเถิดนะ” ไป๋อวิ๋นฉีไม่อยากจะบอกเหตุผลกับเธอ
“ยาวิเศษคืนปราณยังรักษาร่างกายของท่านลุงอยู่ ตอนนี้จึงยังมิอาจแตะต้องร่างกายเขาได้น่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้าบอกข้าเรื่องที่ท่านลุงได้รับบาดเจ็บมาเสียดีกว่า”
ไป๋อวิ๋นฉีมองมารดาของตนปราดหนึ่ง หลังจากนั้นจึงพูดว่า “ท่านพ่อถูกคนของกลุ่มโอหังทำร้าย เหตุผลก็เพราะเขาไม่ยอมมอบตัวพวกเจ้าให้พวกนั้น”
“กลุ่มโอหังหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว
