บให้โอวหยางเฟยเม็ดหนึ่งและกินเองเม็ดหนึ่ง หลังจากนั้นจึงมอบอีกเม็ดที่เหลือให้กับเจ้าไก่ฟ้า เจ้าไก่ฟ้าให้ซือหม่าโยวเย่ว์กินเรียบร้อยแล้วจึงค่อยอุ้มเธอจากไป
“อวิ๋นฉี ตอนนี้เจ้าปล่อยตัวท่านลุงได้แล้วล่ะ” เป่ยกงถังกินยาวิเศษแล้วพลังจิตดีขึ้นเล็กน้อย จึงเอ่ยเตือนขึ้น
“อ้อ” ไป๋อวิ๋นฉีปล่อยตัวไป๋หยวนฉุน เพราะเส้นลมปราณของไป๋หยวนฉุนเชื่อมติดกันหมดแล้ว จึงนั่งทรงตัวเองได้แล้ว
เขาขึ้นมาบนฝั่ง ทิ้งบิดาของตนเอาไว้ในสระน้ำเพียงคนเดียว กำลังคิดจะถามอยู่พอดีว่าเมื่อไหร่บิดาของตนจะฟื้นขึ้นมา ในสระน้ำก็มีลำแสงแห่งการเลื่อนระดับปรากฏขึ้น
“ตายจริง ถ้าหากผู้อื่นพบเห็นเข้า…” ซุนหรานหร่านอุทานอย่างตกใจ
“ท่านป้าไม่ต้องเป็นกังวลเลย โยวเย่ว์ได้ติดตั้งข่ายมนตร์เอาไว้ข้างนอกตั้งแต่แรกแล้ว ผู้คนด้านนอกไม่มีทางมองเห็นความเคลื่อนไหวที่นี่ได้หรอก” เป่ยกงถังพูด
ข่ายมนตร์หรือ
ซุนหรานหร่านสะดุ้ง “เจ้าเด็กผู้นั้นช่างคิดไตร่ตรองได้อย่างรอบคอบเสียจริง”
“ท่านพ่อข้าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่หรือ” ไป๋อวิ๋นฉีถาม
“หลังจากเลื่อนระดับก็คงฟื้นขึ้นมาแล้วล่ะ” เป่ยกงถังพูด “นอกจากนี้หลังเลื่อนระดับแล้วเขายังต้องดูดซับปราณวิญญาณภายในสระน้ำแห่งนี้เข้าสู่ร่างกายด้วย คาดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักระยะหนึ่ง”
“ขอบใจพวกเจ้ามากนะ เป่ยกง โอวหยาง” ไป๋อวิ๋นฉีมองทั้งสองคน การได้พบเจอพวกเขาช่างเป็นวาสนาของตนโดยแท้
“ในเมื่อที่นี่มีข่ายมนตร์อยู่ เช่นนั้
