นพวกเราส่งพวกเจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะ” ซุนหรานหร่านพูด
เป่ยกงถังพยักหน้า ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีประโยชน์ มิสู้กลับไปพักผ่อนฟื้นฟูพลังกายและพลังจิตดีกว่า
ซุนหรานหร่านเข้าไปพยุงเป่ยกงถัง ส่วนไป๋อวิ๋นฉีพยุงโอวหยางเฟย ทั้งสี่คนออกไปจากห้อง เหลือเอาไว้เพียงแค่ไป๋หยวนฉุนที่กำลังเลื่อนระดับ
เมื่อกลับไปถึงที่พักของพวกเขา เว่ยจือฉีและเจ้าอ้วนชวีกำลังรอคอยอย่างร้อนรนอยู่ในลานบ้าน เมื่อเห็นพวกซุนหรานหร่านพยุงเป่ยกงถังและโอวหยางเฟยมา จึงรีบเข้าไปหาแล้วถามว่า “พวกเจ้าเป็นอย่างไรกันบ้าง”
“พวกเราไม่เป็นไรหรอกน่า” เป่ยกงถังแย้มยิ้ม
“เมื่อครู่เจ้าไก่ฟ้าอุ้มโยวเย่ว์กลับมาแล้ว พวกเจ้าก็รีบกลับห้องไปพักผ่อนกันก่อนดีกว่า” เว่ยจือฉีก้าวเข้าไปพยุงเป่ยกงถัง ส่วนเจ้าอ้วนชวีก็เข้าไปพยุงโอวหยางเฟย
“ท่านป้า จือฉี พวกท่านไปดูท่านลุงเถิด” เป่ยกงถังพูดกับซุนหรานหร่าน
“อื้อ พวกเจ้าก็พักผ่อนกันให้ดีๆ ล่ะ พวกเราไปจัดการธุระสักครู่แล้วจะมาดูพวกเจ้าอีกที” ซุนหรานหร่านพูดจบก็พาไป๋อวิ๋นฉีจากไป
“พวกเจ้าสามคนนี่สุดยอดไปเลยนะ” เจ้าอ้วนชวีเอ่ยชม
“ท่านลุงได้รับบาดเจ็บเพราะพวกเรา พวกเราย่อมต้องทุ่มเทรักษาเขาอย่างสุดใจอยู่แล้ว” เป่ยกงถังพูด “เอาล่ะ รีบพยุงพวกเราเข้าไปดีกว่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์เอนกายอยู่บนเตียง สีหน้ายังคงซีดขาวเป็นอย่างยิ่ง ส่วนเจ้าไก่ฟ้านั้นไม่รู้วิ่งหายไปไหนเสียแล้ว เพราะความวุ่นวายใจนั่นเอง
ไอดำท
