ผนจะไปด้วยตนเอง บางทีพวกเราอาจจะจัดการเขาข้างนอกเสียเลยก็ได้ พอถึงเวลานั้นคนกลุ่มนกนางนวลก็ต้องตกอยู่ในกำมือองค์หญิงและท่านหัวหน้ากลุ่มแล้วมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ” มีคนเจตนาเอ่ยขึ้น
“หืม พวกเจ้าไปตรวจสอบมาให้ชัดเจนสิว่าไป๋หยวนฉุนผู้นั้นไปที่ไหน” ซีเย่ว์ซีพูด
“พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง”
ห้าวันให้หลัง ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังฝึกยุทธ์อยู่ภายในเรือน คิดว่าผ่านไปอีกสักสองวันจะทลายเปิดเส้นลมปราณสามเส้นสุดท้ายให้กับเสี่ยวถู หลังจากนั้นก็จะออกเดินทางไปเมืองหลวงแล้วไปยังอาณาจักรอู๋กลางผ่านค่ายกลนำส่ง
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังโหวกเหวกมาจากข้างนอก ซึ่งหนึ่งในนั้นมีเสียงของไป๋อวิ๋นฉีอยู่ด้วย เธอจึงถอนตัวออกจากการบำเพ็ญแล้วเปิดประตูออกไป
ภายในลานบ้าน พวกเจ้าอ้วนชวีกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่กับไป๋อวิ๋นฉี สถานการณ์ของไป๋อวิ๋นฉีดูมิสู้ดีนัก บนร่างเต็มไปด้วยบาดแผล
เธอถามอย่างตกใจว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”
“โยวเย่ว์ คราวก่อนเจ้าบอกว่าเจ้าเป็นนักหลอมยา แล้วยังเป็นท่านหมอด้วยใช่หรือไม่” ไป๋อวิ๋นฉีวิ่งเข้ามาคว้ามือของเธอเอาไว้
“หืม เจ้าบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ ให้ข้าดูหน่อยสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“จริงหรือ ดีเหลือเกิน! โยวเย่ว์ เร็วเข้า ไปช่วยท่านพ่อข้าเร็วเข้า!” ไป๋อวิ๋นฉีพูดแล้วดึงซือหม่าโยวเย่ว์วิ่งตรงไปยังเรือนของพวกไป๋หยวนฉุน
พวกเว่ยจือฉีประสานสายตากันแวบหนึ่งก่อนจะพากันตามไปด้วย
พวกซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงยังเรือนหลักก็เห็น
