ล้วไม่เหมือนกับยาวิเศษชนิดอื่นๆ เลย!”
“พอกินยาวิเศษชนิดนี้แล้วจะชำระเอ็นตัดไขกระดูกได้จริงๆ หรือไม่”
“ได้แน่นอนอยู่แล้ว ว่ากันว่าพอกินสิ่งนี้ลงไป คนไร้ค่าก็ยังกลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้”
“จุ๊ๆ ไม่รู้ว่าใครจะประมูลสิ่งนี้ไปได้”
“ถึงอย่างไรก็มิใช่เจ้ากับข้าหรอก ฮ่าๆ”
“อยากรู้จริงๆ เลยว่าสุดท้ายแล้วจะประมูลมันไปได้ถึงราคาเท่าไหร่”
“ไม่ว่าจะประมูลมันไปได้ในราคาเท่าไหร่ก็คุ้มค่าทั้งสิ้น เจ้าคิดดูสิ ยาวิเศษเม็ดเดียวอาจก่อให้เกิดผู้มีพรสวรรค์ขึ้นมาได้ ขอเพียงแค่เป็นตระกูลที่มีความสามารถ ผู้มีพรสวรรค์คนหนึ่งย่อมมีค่ามากกว่าเงินไม่กี่แสนตำลึงทองอยู่แล้ว”
“พูดจามีเหตุผล”
“ข้าว่าขุมอำนาจหลายแห่งในวันนี้ล้วนมาเพราะยาวิเศษร้อยโคจรกันทั้งสิ้น และยาวิเศษก็มีอยู่เพียงแค่สี่เม็ดเท่านั้น แค่ดูก็น่าสนุกแล้ว”
“ฮ่าๆ พวกเราคอยดูกันดีกว่า”
“…”
จวินหลานมองดูปฏิกิริยาของผู้คนเบื้องล่าง มีหลายคนที่ดวงตาแดงก่ำเพราะยาวิเศษร้อยโคจร รู้ว่าตนสิ้นหวังในการประมูลจึงคิดจะลงมือช่วงชิง แต่ร่างกายยังไม่ทันขยับ แรงกดดันห้าสายก็กดดันลงมา ทำให้ความคิดของพวกเขาตายไปตั้งแต่ยังอยู่ในเปล
“เฮอะ!”
เสียงเฮอะเยียบเย็นเสียงหนึ่งทำให้ผู้ที่สติสัมปชัญญะหลุดไปเหล่านั้นได้สติกลับคืนมา แล้วจึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าที่นี่มียอดฝีมือห้าคนรักษาการณ์อยู่ ถ้าหากตนเหาะไปช่วงชิงมาจริงๆ ก็คงจะไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว
จวินหลานรอให้คนเหล่านั้นสงบลงแล้ว
