็จะไม่ไล่ตามมาอีกต่อไป ทำให้เธอซื้อของมาเพิ่มอีกสองอย่างเปล่าๆ
หลังจากนั้นเธอจึงนิ่งเงียบ ไม่ตามไปด้วยแล้ว ไม่ส่งเสียงอีกเลยจนกระทั่งถึงตอนที่ลูกปัดแก้วผลึกออกมา
ไม่ง่ายเลยกว่าจะรอมาถึงคราวของลูกปัดแก้วผลึก ซือหม่าโยวเย่ว์พบว่าหญิงสาวจำนวนไม่น้อยพากันส่งเสียงอุทานเพราะถูกรูปลักษณ์ภายนอกของลูกปัดแก้วผลึกสะกดเอาไว้
“นี่คือลูกปัดแก้วผลึก ภายนอกงดงาม อายุยาวนาน ใช้สวมใส่เป็นเครื่องประดับก็งดงามเป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือผู้ที่สวมใส่ลูกปัดแก้วผลึกไปนานๆ จะสามารถรวบรวมพลังจิตได้ สามารถทำให้คนสงบลงได้” จวินหลานพูด
“คุณหนูจวิน ข้าได้ยินมาว่าสิ่งนี้เคยเป็นของราชาปีศาจตนหนึ่ง นี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่” มีคนส่งเสียงถาม
ทุกคนในที่นั้นล้วนตกตะลึงกับคำพูดนี้ มีคนที่คิดจะเสนอราคาบางคนล้มเลิกความคิดไป ถ้าหากเป็นสัตว์ปีศาจจริงๆ พอสวมบนร่างกายแล้วคงมิใช่น่ามอง หากแต่เป็นน่าสยดสยองต่างหาก
รอยยิ้มของจวินหลานมิได้ลดน้อยลงเลย เธอพูดอย่างชาญฉลาดว่า “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ลูกปัดแก้วผลึกนี้เคยเป็นสิ่งของของราชาปีศาจแห่งภพมารในยุคหนึ่งจริง ทว่าต่อมามันได้หมุนเวียนไปทั่วทุกแห่งในโลก มิใช่เพียงแค่คนของภพมารเท่านั้นที่ได้ครอบครองมัน แน่นอนว่าหากมิได้เป็นเพราะเหตุผลนี้ ราคาขั้นต่ำของพวกเราก็คงไม่ต่ำถึงเพียงนี้หรอกเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรสิ่งนี้ก็เคยเป็นถึงสิ่งของของราชาปีศาจในยุคหนึ่งเลยทีเดียวนะเจ้าคะ”
“สองหมื่น”
