ข้าใจแล้ว” ฉินหว่านปากพูดไปอย่างนั้น แต่สายตาที่มองซือหม่าโยวเย่ว์จากไปกลับไม่พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาถึงกลุ่มทหารรับจ้างนกนางนวล พวกเว่ยจือฉีกำลังเล่นกับเสี่ยวถูอยู่ในลานบ้าน เมื่อเห็นเธอกลับมาจึงถามว่า “เป็นเช่นไรบ้าง”
“เรียบร้อยแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “กลัวแต่ว่างานประมูลคราวนี้จะล่าช้าออกไปอีกสองวันน่ะสิ”
“ล่าช้าอีกแล้วหรือ” เจ้าอ้วนชวีสะดุ้งแล้วถามว่า “เพราะเหตุใดกัน!”
“ถึงอย่างไรยาวิเศษร้อยโคจรก็เป็นยาวิเศษที่ใกล้จะหายสาบสูญไปอยู่แล้ว มาปรากฏขึ้นในตอนนี้ ยาวิเศษที่เลิศล้ำเช่นนี้ย่อมต้องดึงดูดความสนใจของทุกคนอยู่แล้ว มีของที่อยากประมูลเพิ่มมากขึ้น ก็ต้องใช้เงินมากขึ้นด้วยน่ะสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเขาบอกว่าจะล่าช้าออกไปสองวัน ข้าก็ขุดทลายเส้นลมปราณให้เสี่ยวถูได้สำเร็จอีกครั้งหนึ่งพอดี”
“อืม คราวก่อนหลังจากที่เจ้าขุดทลายให้เขาแล้วยังต้องพักผ่อนเนิ่นนานถึงเพียงนั้น ไปคราวนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง รักษาพลังจิตให้เต็มเอาไว้ก่อนจะเป็นการดีที่สุด” เป่ยกงถังพูด
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า เธอเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
“โยวเย่ว์ ตอนนี้เจ้ามีเงินพอหรือยังเล่า” เว่ยจือฉีถาม
“พอแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดถึงเรื่องนี้แล้วเบิกบานใจไม่น้อย “ข้าขายตำรับยาพื้นบ้านของยาวิเศษร้อยโคจรให้แก่โรงอัปลักษณ์ไปเรียบร้อยแล้ว ทำเงินได้หกแสนตำลึงทอง ยาวิเศษร้อยโคจรสี
