มีสิ่งที่ข้าอยากได้เลย”
“เช่นนั้นข้าขอใช้ก่อน แล้วค่อยคืนเจ้าทีหลังนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บบัตรลงไปพลางพูดขึ้น
“แต่ก็ยังไม่พออยู่ดีนั่นแหละ” เป่ยกงถังพูด “ข้าว่าขุมอำนาจมากมายต้องแย่งชิงสิ่งนี้กันอย่างแน่นอน กลัวว่าหนึ่งแสนคงจะไม่พอหรอก”
“ก็เลยต้องคิดหาหนทางทำเงินอีกอย่างไรเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ใช่แล้ว นำสิ่งของระดับขั้นต่ำที่ไม่ใช้เหล่านั้นไปขายให้หมดเลยดีกว่า หลังจากนั้นพวกเราค่อยนำยาวิเศษระดับขั้นต่ำออกไปขาย”
“มาดูกันก่อนว่าขายได้เท่าไหร่แล้วค่อยว่ากันอีกที”
สองวันให้หลัง พวกซือหม่าโยวเย่ว์ได้นำยาวิเศษและอาวุธวิญญาณกองโตออกไปขาย แต่ก็ขายได้เพียงแค่สองหมื่นตำลึงทองเท่านั้น
“เจ้านาย ท่านมียาวิเศษมากมายถึงเพียงนั้น ก็นำยาวิเศษไปประมูลด้วยเสียสิ!” เชียนอินเห็นซือหม่าโยวเย่ว์หมดอาลัยตายอยากเช่นนี้จึงเอ่ยเตือนว่า “มิใช่ว่าก่อนหน้านี้เจ้านำยาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกไปประมูลแล้วหรือ คราวนี้จะนำยาวิเศษร้อยโคจรไปประมูลก็ได้นี่ จะต้องได้รับการตอบรับที่ดีกว่ายาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกเสียอีก”
ซือหม่าโยวเย่ว์แววตาเป็นประกายแล้วกอดเชียนอินแนบแน่นพลางเอ่ยว่า “เจ้าช่างฉลาดนัก เหตุใดข้าจึงมิได้นึกถึงยาวิเศษร้อยโคจรเลย! แต่ยาวิเศษร้อยโคจรในดินแดนโบราณนี่เป็นของหายากอย่างยิ่ง ที่ดินแดนอี้หลินจะต้องล้ำค่ายิ่งกว่าเป็นแน่ ตอนไปต้องปกปิดตัวตนเอาไว้เป็นการดีที่สุด มิฉะนั้นหากไปยั่วยุคนเหล่านั้นเข้าคงวุ่นวายแย
