โรงอัปลักษณ์เริ่มเปิดกิจการตั้งแต่ตอนบ่าย ทิวทัศน์ที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์เห็นในครานี้กับที่เห็นตอนมาคราก่อนช่างแตกต่างกันนัก ตอนนี้มีคนเข้าออกตลอดจนธรณีประตูแทบจะพังอยู่แล้ว
เมื่อเห็นตัวอักษรคำว่าโรงอัปลักษณ์เขียนอยู่เหนือประตูใหญ่ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็รู้สึกตามืดบอด คาดว่าบนถนนเส้นนี้คงมีเพียงสถานที่แห่งนี้เท่านั้นที่เป็นเช่นนี้
พนักงานคนหนึ่งเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์เข้ามา จึงมาหาพร้อมรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พวกท่านเพิ่งเคยมาที่โรงอัปลักษณ์ของเราเป็นครั้งแรกกระมัง มีสิ่งใดที่อยากซื้อหรือไม่ขอรับ”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเรามาเป็นครั้งแรกน่ะ” เจ้าอ้วนชวีมองพนักงานร้านพลางถามขึ้น
“แหะๆ พวกเราเป็นพนักงานของที่นี่ ไม่มีความสามารถอย่างอื่น แต่ต้องมีความจำที่ดี ขอเพียงแค่เคยมาที่ร้านค้าของพวกเราเท่านั้น พวกเราก็จำได้หมดแหละขอรับ” พนักงานพูดยิ้มๆ “ข้าน้อยเห็นพวกท่านดูไม่คุ้นตาจึงเดาว่าพวกท่านมากันเป็นครั้งแรกน่ะขอรับ”
“พนักงานที่นี่มีความจำดีเหมือนเจ้ากันหมดเลยหรือไม่” พวกซือหม่าโยวเย่ว์ก้าวผ่านประตูใหญ่เข้าไปก็เห็นว่าด้านในมีพนักงานจำนวนไม่น้อยกำลังให้บริการแขกเหรื่ออยู่
“พวกเราล้วนอาศัยทักษะอันน้อยนิดนี้หาเงินเลี้ยงปากท้องกันทั้งนั้นแหละขอรับ!” พนักงานไม่ตอบตรงๆ “ในเมื่อพวกท่านมากันเป็นครั้งแรก มิสู้ให้ข้าพาพวกท่านไปรู้จักกับร้านค้าของเราคร่าวๆ สักรอบหนึ่งก่อนดีกว่าขอรับ”
“ดีเลย”
“เช่นนั้นก็เริ่มจ
