ามฝัน
“พี่สาว…”
เป่ยกงถังได้ยินเจ้าเด็กน้อยตื่นแล้วจึงเงยหน้าขึ้นถามว่า “ตื่นแล้วหรือ”
“พี่สาว ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าเอาไว้” เจ้าเด็กน้อยพูดอย่างสุภาพ
เป่ยกงถังลุกขึ้นเดินเข้าไปหาที่ข้างเตียงแล้วถามว่า “เจ้าชื่ออะไรหรือ”
“เสี่ยวถู” เจ้าเด็กน้อยเอ่ยตอบ
“เสี่ยวถู คนในครอบครัวเจ้าเล่า เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ข้างนอกคนเดียวได้” เป่ยกงถังลูบศีรษะเสี่ยวถูพลางเอ่ยถาม
แววตาสว่างไสวของเสี่ยวถูหมองหม่นลง เขาพูดเสียงต่ำว่า “เสี่ยวถูถูกคนไล่ออกจากบ้าน พวกเขาไม่ต้องการข้าแล้ว เสี่ยวถูก็เลยไม่มีครอบครัวน่ะ”
“ถูกคนในครอบครัวไล่ออกมา…” เป่ยกงถังพูดพึมพำ มิได้เซ้าซี้ถามเหตุผลของเขา เพียงแค่พูดอย่างเรียบเรื่อยว่า “วันนี้ถูกทอดทิ้ง วันหน้าจะต้องสยายปีกทะยานไกล ให้พวกเขานึกเสียใจให้จงได้”
เจ้าเด็กน้อยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เขาถูกคนรังแก ถูกคนทอดทิ้งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร วันนี้มาได้ยินคำพูดเช่นนี้จึงอดที่จะขอบตาแดงก่ำมิได้
“โอ้ ฟื้นแล้วสินะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้ามาจากข้างนอก เห็นเจ้าเด็กน้อยขอบตาแดงก่ำ จึงเข้ามาบีบจมูกเขาพลางเอ่ยว่า “บุรุษอกสามศอก เสียเลือดได้แต่อย่าเสียน้ำตา!”
“ข้ายังไม่ได้ร้องเลย!” เสี่ยวถูสูดจมูกแล้วพูดขึ้น
“เสี่ยวถู เขาเป็นคนจัดการบาดแผลบนร่างกายให้เจ้าน่ะ” เป่ยกงถังพูด
“ขอบคุณพี่สาวมาก พี่สาว ข้าชื่อเสี่ยวถู!” เสี่ยวถูพูด
ทั้งซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังตัวสั่นสะท้าน มองเสี่ยวถูอย่างตกใจพ
