เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่คนเหล่านั้นสวม ซือหม่าโยวเย่ว์จึงเลิกคิ้วขึ้น “คนของกลุ่มทหารรับจ้างโอหังหรือ”
“จับตัวนางแพศยาผู้นี้ให้ข้าเสีย!” ฉินหว่านตะคอก
“ขอรับ คุณหนู!”
คนของกลุ่มทหารรับจ้างโอหังประสานเสียงตอบรับแล้วเอื้อมมือจะไปจับตัวเป่ยกงถัง
“ไปหาปู่พวกเจ้าเถิด นางมาร เจ้าตายให้ข้าเสียเถิด!” ไป๋อวิ๋นฉีตะโกนประโยคหนึ่งพลางต่อยคนของกลุ่มโอหังกระเด็นไป
“ใช่เลย…”
“เจ็บเหลือเกิน!”
พวกเจ้าอ้วนชวีเริ่มเปิดศึก ต่อยตีหลายครั้งจนคนของกลุ่มโอหังที่บุกเข้ามาโซซัดโซเซ
“เจ้ากล้าแตะต้องเป่ยกงของพวกเราอย่างนั้นหรือ”
“ถ้าพวกเจ้าเป็นคนของกลุ่มโอหังก็ดี ถ้าไม่ใช่กลุ่มโอหังก็จะปล่อย ข้าจัดการได้ไม่ผิดตัวแน่!”
เจ้าอ้วนชวีต่อสู้ไปพลาง ร้องโวยวายไปพลาง ซือหม่าโยวเย่ว์และโอวหยางเฟย รวมทั้งเว่ยจือฉีเงียบกว่ามาก แต่ฝีมือมิได้ด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย
ฉินหว่านเห็นคนของตนถูกพวกซือหม่าโยวเย่ว์จัดการจนนอนแผ่กับพื้นในไม่กี่ครั้ง จึงด่าว่าสวะไร้ประโยชน์ แล้วยื่นมือไปปะทะเข้าใส่ทรวงอกของเป่ยกงถัง
เป่ยกงถังเบี่ยงตัวหลบหลีกฝ่ามือของนาง นิ้วมือขวาบีบข้อมือของฉินหว่านเอาไว้ เจ็บปวดจนนางปล่อยแส้ในมือทันที
“เจ็บเหลือเกิน!”
ฉินหว่านกุมมือของตนเอาไว้แล้วถอยหลังไปสองก้าว ก็เห็นว่าข้อมือของตนมีรอยแดงรอยหนึ่งปรากฏขึ้น
เป่ยกงถังความคิดวูบไหวคราหนึ่ง เปลวเพลิงกองหนึ่งก็เผาไหม้แส้ตลอดทั้งเส้น เผาแส้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“แส้ของข้า!” ฉินห
