วกเขา
“อวิ๋นฉี กลุ่มทหารรับจ้างนกนางนวลอยู่ไกลจากที่นี่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ไม่ไกลหรอก ผ่านถนนไปไม่กี่สายก็ถึงแล้วล่ะ” ไป๋อวิ๋นฉีพูด “บนถนนเส้นนี้นอกจากสมาคมปรมาจารย์วิญญาณ สมาคมทหารรับจ้าง สมาคมนักฝึกสัตว์อสูร สมาคมนักหลอมยา และสมาคมนักหลอมวัตถุแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นร้านค้าของแต่ละขุมอำนาจ ขายยาวิเศษ ขายสัตว์อสูรวิเศษ ขายอาวุธวิญญาณ ทั้งยังมีของเบ็ดเตล็ดต่างๆ มีหมดทุกสิ่งทุกอย่าง ส่วนบ้านพักอาศัยมิได้อยู่บนถนนสายนี้หรอก”
“มิน่าเล่าถนนสายนี้จึงได้คึกคักยิ่งนัก” เจ้าอ้วนชวีพูดพลางพยักหน้า
“ผู้คนที่มาที่นี่ในแต่ละวันเรียกได้ว่าเป็นหลักหมื่น แค่บนถนนสายนี้เท่านั้นนะ” ไป๋อวิ๋นฉีพูด
“คึกคักจริงๆ เสียด้วย!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เพราะไม่ไกลนัก ดังนั้นพวกเขาจึงมิได้นั่งรถเทียมสัตว์อสูร แต่เลือกที่จะเดินไปแทน
ร้านค้าทุกร้านคึกคักเป็นอย่างยิ่ง ด้านในมีลูกค้าเป็นจำนวนมาก ขณะที่เดินผ่านหน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ถูกประตูใหญ่ที่ปิดสนิทบานหนึ่งดึงดูดเอาไว้
“โรงอัปลักษณ์หรือ ชื่อนี้ช่างน่าประหลาดนัก!” เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์หยุดฝีเท้า คนอื่นๆ ก็หยุดลงเช่นเดียวกัน
“นี่มันสถานที่อันใดกัน เหตุใดจึงมีผู้คนเพียงน้อยนิดเช่นนี้เล่า” เว่ยจือฉีถาม
“นี่คือสถานที่ประมูล ที่นี่จะเปิดเฉพาะยามบ่ายและยามค่ำเท่านั้น ดังนั้นจึงยังเงียบอยู่น่ะ” ไป๋อวิ๋นฉีพูด
“ทำเฉพาะเวลาบ่ายและค่ำเท่านั้นหรือ โรง
