ตอนที่ 161 จอมราชันแห่งเผ่าปีศาจกับมหันตภัยของเผ่ามนุษย์
สบตาเพียงหนเดียว เจียงฉางเซิงก็ทะยานร่างลอยขึ้นไปบนฟ้า เท้าข้างหนึ่งเหยียบบนหน้าอกของอูส่ง การเคลื่อนไหวของเขาเร็วเกินไปแล้วจริงๆ ทั้งที่อูส่งคิดว่าตนเองเร็วมากพอแล้ว แต่เขากลับมองเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายไม่ชัด
พลังมหาศาลเหนือจินตนาการสายหนึ่งส่งผ่านมา เจียงฉางเซิงถีบอูส่งร่วงจากฟ้าลงมากระแทกผืนป่า ฝุ่นดินปลิวฟุ้ง
“อัก… อาก…” อูส่งร่วงตกลงมาถึงพื้น ภาพที่ดวงตามองเห็นถูกย้อมด้วยสีเลือด ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่น่าหวาดกลัวอย่างที่สุดทำให้เขาสูญเสียประสาทสัมผัสบนร่าง ขณะที่เลือดลมไหลปั่นป่วน โลหิตไหลย้อนทะลักออกมาจากปากอย่างหยุดไม่ได้
ข้ากำลังจะตาย… ในสมองของอูส่งเหลือเพียงความคิดนี้ เขาคิดไม่ถึงว่าตนเองจะพ่ายแพ้เร็วเช่นนี้ เห็นชัดอย่างยิ่งว่า เมื่อครู่อีกฝ่ายแค่กำลังหยอกเขาเล่นเท่านั้น…
‘เขาเป็นขั้นถ้ำสวรรค์สามจริงหรือ…’ อูส่งคิดอย่างสิ้นหวัง ในจังหวะนั้นเองพลังอันอบอุ่นสายหนึ่งพลันไหลทะลักเข้ามาในร่างกายของเขา ช่วยให้เขาหวนกลับมาควบคุมร่างกายได้อีกหน สีเลือดในสายตาของเขาถดถอยกลับไป
เขาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากแล้วเห็นเงาร่างอันสูงส่งร่างหนึ่ง มรรคาจารย์นั่นเอง
เจียงฉางเซิงก้มมองอูส่งอย่างเย็นชา แววตานั้นเหมือนมองมดปลวกตัวหนึ่งบนพื้น มันทิ่มแทงลึกไปถึงหัวใจของอูส่ง เขาเดินทางข้ามทะเลมากี่ผืน ท่องผ่านทวีปมากี่แห่งก็ไม่เคยพานพบความพ
