่ายแพ้อันน่าอเนจอนาถเช่นนี้ ในหัวใจของเขาเกิดความเคียดแค้นและไม่ยินยอมขึ้นมาเลือนราง ห่างชั้นกันมากเกินไปแล้ว!
ภาพจำลองถ้ำสวรรค์ของเขายังไม่ทันก่อตัวเสร็จด้วยซ้ำ เจียงฉางเซิงก้มมองเขาแล้วถามว่า “มหันตภัยของโลกมนุษย์ที่เจ้าพูดถึงก่อนหน้านี้ ไหนเล่ามาให้ข้าฟังอย่างละเอียดที”
อูส่งตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดเรื่องนี้ แต่เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อ เขาททำได้แต่ผงกศีรษะอย่างยากลำบาก เขาถูกเจียงฉางเซิงหิ้วขึ้นมาแล้วเหาะไปทางเขามังกรผงาดทันที จากประตูเมืองทิศใต้ไปยังประตูเมืองทิศเหนือต้องตัดผ่านเมืองหลวงพอดี
หลวงจีนเทวะกัสสปะกับโจวเจวี่ยซื่อจึงเห็นมรรคาจารย์หิ้วอูส่งกลับเข้ามาในเมืองกับตาตนเอง โจวเจวี่ยซื่อเอ่ยอย่างตื่นเต้น “อาจารย์ มรรคาจารย์ชนะแล้วจริงๆ ด้วย” หลวงจีนเทวะกัสสปะได้ยินคำนี้กลับไม่ตอบอันใด เขายังคงนิ่งเงียบ
ในหัวใจเขาคลื่นลูกยักษ์กำลังซัดถาโถม มรรคาจารย์แข็งแกร่งเพียงใดกันแน่ นี่เพิ่งจะผ่านไปนานเท่าไร เขาก็เอาชนะอูส่งได้อย่างง่ายดายแล้ว…
ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือตราบจนบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ระดับขั้นที่แท้จริงของมรรคาจารย์ ทุกคนล้วนอาศัยการคาดเดาจากผลการต่อสู้ของเขา มรรคาจารย์ล้มยอดฝีมือขั้นถ้ำสวรรค์สองได้ไม่ได้แปลว่าเขาอยู่ขั้นถ้ำสวรรค์สามเสียหน่อย!
เขายิ่งคิดก็ยิ่งครั่นคร้าม ได้แต่พยายามห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงเรื่องนั้น แล้วรีบพาโจวเจวี่ยซื่อเดิน
