วั่นกลัวได้หรอก” เว่ยจือฉีพูดพลางมองดูร่างกายอันสั่นสะท้านของไก่ฟ้าสี่ตา
“ข้าว่า พวกเจ้าคงรู้ว่านี่คือสิ่งใดกระมัง อย่าละเลยคำถามของข้าสิ!” คำพูดของไป๋อวิ๋นฉีเมื่อครู่ไม่ได้รับคำตอบ เขาจึงถามขึ้นอีกครั้ง
ทั้งสี่คนส่ายหน้าพร้อมกันแล้วพูดว่า “พวกเราก็ไม่รู้ว่าโยวเย่ว์ยังมีสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาตนนี้อยู่ด้วย พวกเราเองก็เพิ่งจะเคยเห็นมันเป็นครั้งแรกเช่นกัน”
“เปลวเพลิงกองนั้นห่อหุ้มร่างโยวเย่ว์ไปทำไมกัน กระดูกนางหักไปทั่วทั้งร่างแล้ว พวกเราต้องรีบช่วยรักษานางให้เร็วที่สุดสิจึงจะใช้ได้!” เจ้าอ้วนชวีมองคนที่ถูกเปลวเพลิงห่อหุ้มอยู่อย่างร้อนใจ
“ข้าคิดว่ามันคงจะกำลังรักษาอาการบาดเจ็บของโยวเย่ว์อยู่กระมัง” เป่ยกงถังเอ่ยคาดเดา
“ข้าเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน” ไป๋อวิ๋นฉีพูด “ในเมื่อตอนนี้พวกเรามิอาจเข้าใกล้เปลวเพลิงกองนั้นได้ เช่นนั้นพวกเราก็คงได้แต่รอคอยกันอยู่ที่นี่แล้วล่ะนะ”
เมื่อครู่ทุกคนล้วนได้รับบาดเจ็บกันทั้งสิ้น ดังนั้นทุกคนจึงนั่งลงโคจรปราณเพื่อฟื้นฟูร่างกาย
คิดไม่ถึงว่าการรอคอยครั้งนี้จะยาวนานถึงสามวัน สามวันให้หลัง เปลวเพลิงกองนั้นจึงค่อยๆ จางลงไปอย่างช้าๆ มีแนวโน้มที่จะสูญสลายไป
