“อันที่จริงแล้วทั้งเหนือ ใต้ กลาง และตะวันตก ล้วนตั้งชื่อตามทิศที่ตั้งทั้งสิ้น ส่วนที่ว่าเหตุใดฝั่งตะวันออกจึงไม่มีอาณาจักร นั่นก็เพราะฝั่งนั้นเป็นพื้นสมุทรอันไร้ขอบเขต เต็มไปด้วยมหาสมุทรสุดลูกหูลูกตา ดังนั้นจึงไม่มีอาณาจักรน่ะ” ไป๋อวิ๋นฉีเอ่ยตอบ
“เป็นพื้นสมุทรทั้งหมดเลยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นมาได้ว่าบนโลกเดิมก็มีเจ็ดทวีปสี่มหาสมุทร จึงมิได้รู้สึกผิดแปลกแต่อย่างใด “แล้วบนพื้นสมุทรเหล่านั้นไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลยหรือ”
“ไม่รู้ว่ามีคนอาศัยอยู่หรือไม่” โอวหยางเฟยพูด “เพราะพื้นสมุทรนั้นอันตรายยิ่งกว่าสั่วเฟยย่าเสียอีก น้อยนักที่ผู้คนจะไปที่นั่น ถ้าหากมีคนอาศัยอยู่ในทะเล ก็ไม่มีใครขึ้นมาบนแผ่นดินเลย”
“อันตรายยิ่งกว่าสั่วเฟยย่าอีกหรือ” เจ้าอ้วนชวีพูดอย่างประหลาดใจ “หรือว่าในท้องทะเลนั่นยังมีสัตว์อสูรวิเศษอยู่อีกเล่า”
“มีแน่นอนอยู่แล้วล่ะ” ไป๋อวิ๋นฉีพูด “ข้าเคยได้ยินคนที่มาจากทางฝั่งนั้นบอกว่า พลังยุทธ์ของสัตว์อสูรวิเศษในทะเลนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าสัตว์อสูรวิเศษบนแผ่นดินเสียอีก นอกจากนี้ส่วนใหญ่ยังอยู่กันเป็นฝูงอีกด้วย หากพบเจอก็จะเผชิญกับสัตว์อสูรทะเลนับพันนับหมื่นเลยทีเดียว”
พอทุกคนนึกถึงว่าถูกสัตว์อสูรทะเลนับพันห้อมล้อมก็อดที่จะสั่นสะท้านมิได้
ทุกคนคุยไปพลาง ดื่มสุราไปพลาง สนทนากันมาค่อนคืนจึงค่อยสิ้นสุดลง ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาถึงห้องที่จัดเตรียมเอาไว้ให้เธอ หลังจากขับสุราออกแล้วจึงเร
