นน้าเขยของข้าก่อนสักคำหนึ่ง ให้เขาเตรียมตัวเอาไว้ให้ดี”
“พวกเราเข้าเมืองกันเถิด” หลี่ขุยพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นทหารเฝ้าเมืองเริ่มตะโกนเร่งให้คนที่ยังไม่ได้เข้าเมืองรีบเข้าไปข้างใน และกำลังจะปิดประตูแล้ว พวกเขาจึงรีบเดินเข้าไป
“คุณชาย!”
พอพวกซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปในเมือง บุรุษในชุดคนรับใช้ชายผู้หนึ่งก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าไป๋อวิ๋นฉีในทันที แล้วกอดเขาพลางร้องไห้อย่างหนัก
“หลี่ซื่อหรือ เจ้าไม่อยู่ในบ้านเป็นเทพเฝ้าประตูหรอกหรือ เหตุใดจึงวิ่งมาถึงที่นี่ได้เล่า” ไป๋อวิ๋นฉีคิดอยากผลักหลี่ซื่อออกไป แต่กลับถูกเขากอดเอาไว้แน่น
“คุณชายเอ๋ย… ท่านกลับมาเสียที ฮือๆ หากท่านยังไม่กลับมาอีก หลี่ซื่อคงก้นลายไปหมดแน่!” หลี่ซื่อกอดไป๋อวิ๋นฉีพลางร้องคร่ำครวญ
“ทำไมกัน ถูกท่านน้าเล็กของข้าลงโทษอีกแล้วหรือ” ไป๋อวิ๋นฉีถาม
“ฮูหยินทราบว่าท่านไปยังเทือกเขาสั่วเฟยย่า จึงสั่งให้ข้ามารออยู่ที่นี่ทุกวัน หากรอแล้วท่านไม่กลับมาก็ไม่ยอมให้ข้ากินข้าว ฮือๆ แล้วยังบอกว่าหากรอแล้วท่านยังไม่กลับมาอีก จะตีข้าให้ก้นระเบิดไปเลย” หลี่ซื่อพูดระคนร้องไห้ ”คุณชาย คราวนี้ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ต้องกลับไปกับข้านะ มิฉะนั้นฮูหยินไม่มีทางให้อภัยข้าแน่!”
“ท่านน้าเล็กทราบได้อย่างไรว่าข้าไปที่สั่วเฟยย่า” ไป๋อวิ๋นฉีพยายามอย่างสุดความสามารถจนผลักหลี่ซื่อออกไปได้ในที่สุด
ในขณะนี้เอง ซือหม่าโยวเย่ว์จึงได้เห็นรูปลักษณ์ของหลี่ซื่ออย่างชัดเจน ใบหน้าขา
