คนขับรถจึงพากันกระโดดลงมา
“คารวะคุณชาย”
คนขับรถคารวะไป๋อวิ๋นฉีอย่างนอบน้อม
ไป๋อวิ๋นฉีมองเห็นรถเทียมสัตว์อสูรเหล่านั้นจึงเอ่ยว่า “ท่านน้าเล็กยังเตรียมรถพวกนี้เอาไว้ด้วย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านอาหลี่ พวกเรานั่งรถไปก็แล้วกัน”
ไป๋อวิ๋นฉีกับหลี่ขุยขึ้นไปบนรถคันแรกแล้วจัดแจงให้พวกซือหม่าโยวเย่ว์ทั้งห้าคนนั่งบนรถคันที่สอง ส่วนกลุ่มทหารรับจ้างคนอื่นๆ ให้รวมกันอยู่บนรถอีกหลายคันด้านหลัง
รถเทียมสัตว์อสูรเหินทะยานขึ้นไปอย่างรวดเร็ว พวกซือหม่าโยวเย่ว์แหวกม่านดูจึงค้นพบว่าตอนนี้พวกเขากำลังพุ่งทะยานอยู่บนถนนใหญ่อันโล่งกว้างแห่งหนึ่ง และฝูงชนก็เดินกันอยู่ทั้งสองข้างทาง ส่วนเส้นทางตรงกลางนั้นไม่มีเงาร่างมนุษย์อยู่เลยแม้แต่คนเดียว
สิ่งนี้ดูเหมือนทางรถวิ่งและทางคนเดินในชาติก่อนไม่มีผิด!
รถเทียมสัตว์อสูรวิ่งมาราวๆ ครึ่งชั่วโมงจึงหยุดลง พวกซือหม่าโยวเย่ว์ลงจากรถมาก็เห็นคฤหาสน์อันโอ่อ่าตระการตาแห่งหนึ่ง
“นี่คือจวนเจ้าเมืองอย่างนั้นหรือ ยังใหญ่โตกว่าพระราชวังของอาณาจักรตงเฉินอีกกระมัง!” เจ้าอ้วนชวีเห็นจวนเจ้าเมืองแล้วอุทานขึ้น
ไป๋อวิ๋นฉีเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “นี่เป็นสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองคนก่อนสร้างเอาไว้ พวกท่านน้าเขยของข้าเพิ่งเข้ามาอยู่ทีหลัง ด้านในมิได้หรูหราเหมือนภายนอกนี้หรอก”
“คุณชาย เข้าไปกันเถิด พวกฮูหยินกำลังรอพวกท่านอยู่นะ!” หลี่ซื่อพูด
“ไปกันเถิด” ไป๋อวิ๋นฉีพูดกับพวกเขา
ตลอดทางที่เดินเข้าไป พว
