จากทั้งสี่ทิศทาง ไป๋อวิ๋นฉีจึงค่อยค้นพบว่าพวกโอวหยางเฟยทั้งสี่คนทะยานขึ้นไปบนฟ้ากันหมดตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แล้วควบคุมทั้งสี่ทิศเอาไว้
“เมื่อครู่พวกเจ้ายังคุยอยู่กับข้าเลยมิใช่หรือ พวกเจ้า… พวกเจ้าบินขึ้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ไป๋อวิ๋นฉีมองทั้งสี่คนอย่างใคร่รู้
“พอโยวเย่ว์ลงมาพวกเราก็ขึ้นไปแล้วล่ะ!” เว่ยจือฉีพูด “คาดว่าท่านคงดูอย่างตั้งใจเกินไปก็เลยไม่ทันสังเกตกระมัง”
“ข้าดูอย่างตั้งใจถึงเพียงนั้นเลยหรือ” ไป๋อวิ๋นฉีเกาคอตัวเองอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง
พวกเว่ยจือฉีปรากฏตัวทั้งสี่ทิศอย่างไร้สุ้มเสียงได้เพราะพวกเขาเก็บงำกลิ่นอายของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว แต่เขากลับเชื่อว่าเป็นเพราะตนเองดูอย่างตั้งใจเกินไปจนไม่ทันสังเกต ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นไป๋อวิ๋นฉีถูกหลอกได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ก็แอบสะเทือนใจที่ความคิดจิตใจของเจ้าคนผู้นี้ออกจะใสซื่อเกินไปอยู่สักหน่อย
เธอเดินไปยังบริเวณไม่ไกลจากฉินอู่แล้วจับตัวจิ้งจอกม่วงที่นอนทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดอยู่ขึ้นมาก่อนจะยกมันไปยังข้างกายไป๋อวิ๋นฉีแล้วยกจิ้งจอกม่วงให้เขา ยังไม่ทันได้เอ่ยวาจาก็มองไปยังสถานที่ที่พวกเขามาอย่างระแวดระวังในทันใด
เสียงฝีเท้ามนุษย์หลายคนดังมาจากทางด้านนั้นแล้วใกล้เข้ามาเรื่อยๆ…
