นพวกท่านก็มาปฏิบัติภารกิจที่นี่สินะ”
“ใช่แล้ว!” ไป๋อวิ๋นฉีพยักหน้า “โอ้… พวกเจ้าไม่รู้จักกลุ่มทหารรับจ้างนกนางนวล พวกเจ้ามิใช่คนของอาณาจักรจันทร์ประจิมหรอกหรือ”
พวกเขารู้ว่าออกไปจากที่นี่ก็คืออาณาเขตของอาณาจักรจันทร์ประจิม โอวหยางเฟยก็ออกจากอาณาจักรทักษิณายาตรมายังอาณาจักรจันทร์ประจิม หลังจากนั้นจึงไปยังอาณาจักรตงเฉินผ่านเทือกเขาสั่วเฟยย่า
“พวกเรามิใช่คนของอาณาจักรจันทร์ประจิมจริงๆ นั่นแหละ ว่าแต่ท่านทายถูกได้อย่างไรกัน” เว่ยจือฉีถาม
“กลุ่มทหารรับจ้างนกนางนวลของพวกเราเป็นหนึ่งในสามกลุ่มทหารรับจ้างใหญ่แห่งอาณาจักรจันทร์ประจิม แต่พวกเจ้าได้ยินแล้วไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยแม้แต่น้อย ย่อมมิใช่คนของอาณาจักรจันทร์ประจิมอยู่แล้ว” ไป๋อวิ๋นฉีพูด “มิใช่คนของอาณาจักรจันทร์ประจิม แล้วพวกเจ้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน พวกเจ้าเป็นคนอาณาจักรใดหรือ”
“พวกเรามาจากอาณาจักรตงเฉิน” เว่ยจือฉีเอ่ยตอบ
“อ้อ… ที่แท้ก็มาจากอาณาจักรตงเฉินนั่นเอง” ไป๋อวิ๋นเฟยพยักหน้าแล้วมีปฏิกิริยาขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะมองพวกเขาอย่างตกใจ “พวกเจ้าเป็นคนอาณาจักรตงเฉินอย่างนั้นหรือ มาจากสถานที่เนรเทศทางด้านตะวันตกนั่นน่ะหรือ!”
เว่ยจือฉีพยักหน้า
“มิได้ว่ากันว่าหากยังไปไม่ถึงระดับราชันวิญญาณก็ออกมามิได้หรอกหรือ หรือพวกเจ้าเป็นระดับราชันวิญญาณกันหมดแล้ว” ไป๋อวิ๋นเฟยมองพวกเขาที่ดูเหมือนจะเยาว์วัยกว่าตนเสียอีกด้วยความรู้สึกเหมือนโดนตีแส
