มน้อย พวกเจ้าเก็บพลานุภาพของพวกเจ้าไปก่อนนะ”
“ได้เลยเจ้านาย”
เชียนอินและเจ้าคำรามน้อยเก็บพลานุภาพของตัวเองไป แล้วพวกซือหม่าโยวเย่ว์จึงค่อยออกเดินทาง
พูดได้ว่าบริเวณที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้มิใช่ศูนย์กลางของเทือกเขาสั่วเฟยย่า ศูนย์กลางที่แท้จริงนั้นคือบริเวณที่มีสิ่งมีชีวิตอย่างสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ต่างหาก
แต่นั่นมิใช่สิ่งที่พวกเขาจะสัมผัสได้ในตอนนี้ ดังนั้นตอนที่พวกเขาเดิน จึงใช้เส้นทางเลี่ยง ภายใต้การนำทางของโอวหยางเฟย
แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็พบกับสัตว์อสูรเทพจำนวนไม่น้อยตลอดทาง มีบางส่วนที่มิได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนักกับการที่พวกเขาผ่านทางมา แต่ก็มีบางส่วนที่วิ่งไล่ตามพวกเขาข้ามภูเขาหลายลูก
อย่างเช่นตอนนี้ หมีสีน้ำตาลตัวหนึ่งก็ไล่ตามอยู่เนิ่นนานจึงผละจากไป
“บ้าจริง ไล่ล่าเสียโหดร้ายปานนั้น ทำเอาคุณชายเช่นข้าทำรองเท้ากระเด็นหายไปเลย” เจ้าอ้วนชวีเห็นเท้าที่รองเท้าหลุดหายไปข้างหนึ่งของตัวเองแล้วจึงโมโหจนก่นด่าออกมา
ทุกคนเพิ่งสังเกตว่าเจ้าอ้วนชวีใส่รองเท้าข้างเดียว ส่วนเท้าอีกข้างนั้นเปล่าเปลือย จึงอดพากันหัวเราะขึ้นมามิได้
