สถานที่ที่ปรมาจารย์วิญญาณทั่วไปใช้ชีวิตอยู่เท่านั้น หลังจากปรมาจารย์วิญญาณไปถึงระดับเทพแล้วก็จะไปยังดินแดนระดับขั้นสูงกว่าได้ เจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับดินแดนโบราณหรือไม่”
ราชาสัตว์อสูรส่ายหน้า มันเคยสัมผัสมนุษย์น้อยครั้งนัก ย่อมไม่มีความรู้ความเข้าใจเรื่องการกระจายตัวของดินแดนเลย
“ข้าจะบอกเจ้าก็ได้ ดินแดนโบราณมีระดับขั้นสูงส่งกว่าดินแดนอี้หลินมากมายนัก อาจารย์ของข้าเคยบอกข้าว่าหากไปไม่ถึงระดับเทพก็มิอาจไปยังฝั่งนั้นได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ดังนั้นข้าคิดว่าทางฝั่งนั้นจะต้องมหัศจรรย์กว่าโลกฝั่งนี้อย่างแน่นอน น่าเสียดาย… อ๊ะ…”
“เสียดายอะไรหรือ” ราชาสัตว์อสูรถาม
“ข้าเสียดายแทนเจ้าต่างหากเล่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้าอยากไปดูโลกภายนอกมากขนาดนั้น แต่ออกไปแล้วก็ได้แต่เตร็ดเตร่อยู่ภายในภูเขาแห่งนี้เท่านั้น แล้วการออกไปจะมีความหมายอะไรกันเล่า”
ราชาสัตว์อสูรนิ่งงันไปคล้ายกับกำลังคิดใคร่ครวญคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์
“ความจริงแล้วสถานที่ที่มหัศจรรย์ที่สุดย่อมมิใช่ภายในภูเขาอยู่แล้ว หากแต่เป็นสถานที่ที่มีผู้คน การพบเจอผู้คนที่แตกต่างกัน ได้ทำเรื่องแปลกใหม่ เห็นวิวทิวทัศน์อันแปลกตา แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าจะไปข้างนอกเพื่ออยู่แต่ในภูเขาทำไมกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์ใส่สีตีไข่
ราชาสัตว์อสูรเงยหน้าขึ้นมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพูดอย่างเรียบเรื่อยว่า “ความจริงแล้วเจ้าอยากจะชวนข้าไปกับเจ้าด้วยใช่หรือไม่”
