พูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกไป
พวกเว่ยจือฉีได้ฟังคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจึงนึกถึงปัญหาข้อนี้ขึ้นมาได้ เกิดความไม่เข้าใจอย่างยิ่งกับสถานการณ์ที่สัตว์อสูรเทพมิอาจออกไปได้
ราชาสัตว์อสูรส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ข้าเคยเห็นราชันวิญญาณออกไป แต่ตอนที่ข้าไปทดลองดูนั้นกลับพบว่าพลังของข้าไม่มีผลต่อสิ่งนี้เลยแม้แต่น้อย มิฉะนั้นข้าก็คงออกไปเองนานแล้วล่ะ คงไม่ต้องให้เจ้ามาช่วยข้าหรอก”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองราชาสัตว์อสูรแล้วเกิดความสะเทือนใจ สัตว์อสูรวิเศษมากมายเพียงใดที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แต่ผู้ที่ค้นพบเรื่องนี้กลับมีอยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น ส่วนผู้ที่คิดอยากออกไปนั้นเกรงว่าจะมีแค่พวกเขาไม่กี่คนตรงหน้าเธอนี้เท่านั้นเอง
ไม่พูดไม่ได้ว่ามันเป็นสัตว์อสูรวิเศษที่มีหัวคิดตนหนึ่งอย่างแท้จริง!
นัยน์ตาเธอกลอกไปมาเหมือนเวลาที่เจ้าคำรามน้อยคิดจะล่อลวงผู้อื่นไม่มีผิด เธอหัวเราะฮ่าๆ แล้วพูดว่า “ตอนนี้ข้ารู้แล้วล่ะ เจ้าอยากจะออกไป ไม่อยากถูกกักขังอยู่ที่นี่ แสดงว่าเจ้าเป็นสัตว์อสูรวิเศษที่มีความทะเยอทะยาน แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าต่อให้เจ้าออกไปจากที่นี่ โลกภายนอกก็ยังไม่สูงที่สุดอยู่ดี เจ้าก็ได้แต่เตร็ดเตร่อยู่ภายในภูเขาแห่งนี้ ย่อมมิอาจได้รู้เห็นโลกที่เจ้าใฝ่ฝันถึงหรอก”
“ด้านนอกมิใช่หรือ” ราชาสัตว์อสูรสับสนเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ที่นี่คือดินแดนอี้หลิน แต่ที่นี่เป็นเพียงแค่
