เจ้าวิญญาณน้อยส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่หรอก ถึงแม้ว่ากาลเวลาที่นี่จะเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่จะไม่ทิ้งร่องรอยการเคลื่อนผ่านของกาลเวลาเอาไว้ในร่างกายมนุษย์เลย ความเร็วช้าในการแก่ชราของเจ้าก็จะเหมือนกับข้างนอกเลย”
“มหัศจรรรย์เช่นนี้เชียวหรือ!”
“แน่นอนสิ ข้ายังมีเรื่องน่ามหัศจรรย์ยิ่งกว่านี้อีก ในภายหน้าเจ้าก็จะรู้เอง” เจ้าวิญญาณน้อยขายของ
“เช่นนั้นระยะเวลาของที่นี่เทียบกับข้างนอกอย่างไรหรือ”
“ข้างนอกหนึ่งวันเท่ากับข้างในสามวัน”
“เช่นนั้นหากข้าอยู่ที่นี่สามวันก็เท่ากับข้างนอกเพียงวันเดียวเองหรือ”
“ใช่แล้ว”
“ฮ่าๆ ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!” ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะเสียงดังลั่น ถ้าหากตอนนี้หมัวซามิได้อยู่ในสภาวะวิญญาณ เธอคงอดมิได้ที่จะสวมกอดเขาสักครั้งหนึ่งเพื่อแสดงถึงความตื่นเต้นของตัวเองไปแล้ว
ในตอนนี้เธอกำลังเป็นกังวลอยู่พอดีว่าตนเองจะมีเวลาไม่พอใช้ แต่ตอนนี้มีสิ่งนี้เพิ่มขึ้นมา ก็เหมือนกับมีคนส่งหมอนให้ในยามง่วงจริงๆ!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็ฝึกยุทธ์ ศึกษาการหลอมยาและค่ายกลห้วงมิติที่นี่ได้ เหลือเวลาอีกสองปีกว่าๆ ตอนนี้เร็วขึ้นสามเท่า ก็เท่ากับเธอมีระยะเวลาถึงหกปีเลยทีเดียว
“ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกอยู่ตลอดว่าการได้พบกับท่านคือเรื่องวุ่นวายในชีวิต แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกจากใจจริงว่าการได้พบท่านก็ไม่เลวเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ยื่นมือไปแตะดวงวิญญาณของหมัวซาพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
หมัวซาเพียงแค่เหลือบมองเธอป
