ากเกินไปน่ะ”
“เช่นนั้นหากข้าให้มันอีกช้อนหนึ่ง มันก็จะผลิดอกออกผลได้ใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอย่างใคร่รู้
“หากทำมากเกินไปแล้วเจ้าไม่กลัวทำมันตาย เจ้าก็ลองทำดูสิ” หมัวซาพูด
“เช่นนั้นพอก่อนดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บช้อนหยก ถ้าหากมันตายไปจริงๆ เช่นนั้นเธอคงเสียหายอย่างมหาศาล
“ตอนที่เจ้ามีเวลาก็มารดน้ำมันทีละนิดสิ น่าจะเพิ่มความเร็วในการเจริญเติบโตของมันได้เป็นอย่างมากเลยทีเดียว” หมัวซาพูด
“เรื่องนี้ยกให้เจ้าวิญญาณน้อยทำก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด มารดน้ำมันวันละเล็กละน้อย ไม่แน่ว่าผ่านไปไม่นาน เธอก็คงมีผลอสรพิษทองคำแล้ว
เจ้าวิญญาณน้อยที่หลบซ่อนอยู่เกือบจะโมโหตายเพราะซือหม่าโยวเย่ว์ เขาปรากฏตัวขึ้นแล้วถือหลิงหลงฟาดเข้าใส่
“สิ้นเปลืองเสียจริง! แม่คนสุรุ่ยสุร่าย!” เจ้าวิญญาณน้อยโอดครวญ เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ สีหน้าก็เจ็บปวดยิ่งนัก
“จะตกอกตกใจถึงเพียงนี้ไปทำไมกันเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์กุมแขนที่ถูกตีจนเจ็บพลางมองเจ้าวิญญาณน้อยอย่างน้อยใจ
“น้ำทิพย์วิญญาณล้ำค่าถึงเพียงนี้ แต่เจ้ากลับใช้มันรดน้ำต้นไม้อย่างนั้นหรือ! แต่ละครั้งเจ้าเลียเบาๆ ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น มิฉะนั้นวิญญาณเจ้าระเบิดแน่ แต่เจ้ากลับใช้ไปมากมายถึงเพียงนี้ในคราวเดียว! ทำเอาข้าโมโหแทบตายแน่ะ!” เจ้าวิญญาณน้อยถลึงตาใส่ซือหม่าโยวเย่ว์ ไม่น่าบอกให้เธอรู้ว่ามีของสิ่งนี้อยู่เลย
“แค่กๆ ก็เจ้าไม่ได้บอกข้าก่อนนี่นา” ซือหม
