คำก็ยกน้ำตรงไปยังห้องส้วมเสียแล้ว
เธอทนกลิ่นเหม็นบนร่างกายไม่ไหวอีกแม้แต่วินาทีเดียวแล้ว!
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าเป่ยกงถังจะใช้น้ำถึงหกถังเต็มๆ ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วสิ่งปฏิกูลบนร่างของพวกเขาจะถูกขจัดออกไปได้มากน้อยเพียงใด!
เมื่อนึกถึงว่าพวกเขาที่รักสะอาดเหลือเกินในยามปกติเปรอะเปื้อนสิ่งปฏิกูลจนดำไปหมด เธอก็อดที่จะหนาวสะท้านมิได้
พอทุกคนจัดการตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยหมด ท้องฟ้าก็สว่างจ้าเสียแล้ว ตอนที่ทุกคนออกมานั้นต่างก็ยังดมร่างกายตัวเองไม่หยุดว่ายังมีกลิ่นเหม็นหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ ทุกคนจึงยังรู้สึกว่าบนร่างกายของตนยังมีกลิ่นเหลืออยู่
“โยวเย่ว์ เจ้าลองดมดูหน่อยสิว่าบนร่างกายพวกเรายังมีกลิ่นอยู่หรือไม่” เจ้าอ้วนชวีขยับตัวเข้ามาถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ถีบเขาออกไปแล้วพูดว่า “เมื่อคืนจมูกข้าถูกพวกเจ้ารมควันเสียจนใช้การไม่ได้แล้ว วันนี้เจ้าไม่ต้องมาเข้าใกล้ข้าเลยนะ”
“ต้องรังเกียจกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” เจ้าอ้วนชวียืนห่างเธอออกไปหนึ่งเมตรด้วยท่าทางฮึดฮัด หน้าตาดูน้อยอกน้อยใจ
