อสะสมนั้นคืออาวุธวิญญาณชิ้นหนึ่งที่ข้าเคยได้มาครอบครองโดยบังเอิญ ตลอดมาข้าเองก็ยังไม่เข้าใจว่าที่แท้แล้วสิ่งนี้มีประโยชน์เช่นไร ใช้เป็นเพียงแค่หอหนังสือสะสมเท่านั้น ตอนนี้ข้าขอยกมันให้กับเจ้า บางทีเจ้าอาจจะค้นพบความเร้นลับที่ซ่อนอยู่ภายในก็เป็นได้ ภายในแหวนมีกุญแจอยู่ หากเจ้าเห็นก็คงเข้าใจได้เอง…”
“โยวเย่ว์ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าจะต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะ นี่คือความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดของข้ากับบรรดาพี่ชายของเจ้า ข้าเชื่อว่านี่ก็เป็นสิ่งที่บิดามารดาบังเกิดเกล้าของเจ้าปรารถนาเช่นเดียวกัน…”
วาจาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ซือหม่าโยวเย่ว์มองหินเสียง ขณะนี้เธอมีน้ำตานองเต็มหน้า
เธอสัมผัสได้ถึงความรักอันหนักแน่นที่ซือหม่าเลี่ยมีต่อเธอ สัมผัสได้ถึงความไม่นิ่งนอนใจของเขา รวมทั้งความปรารถนาว่าตนจะมีชีวิตที่สงบสุขอีกด้วย
เธอเก็บหินเสียงขึ้นแล้วเอ่ยพึมพำว่า “ท่านปู่ ท่านจงวางใจเถิด พวกเรายังต้องได้พบกันอีก ข้าจะต้องไปช่วยพวกท่านให้ได้!”
