เคยของซือหม่าเลี่ยจึงลอยออกมา
“โยวเย่ว์ ถ้าหากเจ้าได้ฟังสิ่งนี้ แสดงว่าตอนนี้ข้าคงจะมิได้อยู่ที่อาณาจักรตงเฉินแล้ว” เสียงของซือหม่าเลี่ยแก่ชราเล็กน้อย น้ำเสียงฟังดูเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง
“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่เคยบอกเจ้ามาโดยตลอด แท้ที่จริงแล้วเจ้ามิใช่สายเลือดของตระกูลซือหม่า จำสิ่งที่ข้าเคยบอกเจ้าได้หรือไม่ ตอนนั้นครอบครัวเราหนีไปถึงเทือกเขาสั่วเฟยย่า คนอื่นตายกันหมดแล้ว แต่สุดท้ายข้าได้รับความช่วยเหลือจากคนผู้หนึ่ง พาตัวข้าออกมาจากเทือกเขาสั่วเฟยย่า คนผู้นั้นก็คือบิดาของเจ้า เดิมทีข้าคิดว่าคงจะมิได้พบเจอกับเขาอีกแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนเขาจะปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับอุ้มเจ้าเอาไว้ในอ้อมแขน หลังจากที่เขาฝากฝังเจ้าไว้กับข้าแล้วก็จากไป บอกว่าถ้าหากวันหนึ่งในภายภาคหน้าเจ้าประสบความสำเร็จ ก็ให้อาศัยป้ายหยกในแหวนวงนี้ไปพบเขาที่ดินแดนโบราณ…”
ซือหม่าโยวเย่ว์กวาดตามองภายในแหวนเก็บวัตถุรอบหนึ่งจึงเห็นว่ามีป้ายหยกวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวจริงๆ เธอหยิบมันออกมาแล้วพบว่าพื้นผิวของป้ายหยกชิ้นนี้ใกล้เคียงกับที่เฟิงจือสิงให้ตน
“ปู่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีบางอย่าง เดิมทีคิดจะให้พวกเจ้าจากไปพรุ่งนี้เช้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทันหรือไม่ ถ้าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นก็ขอฝากตระกูลซือหม่าให้เจ้าดูแลด้วย พ่อบ้านน่าจะช่วยเจ้าจัดการเรื่องต่างๆ ได้ ถ้าหากต้านทานต่อไปไม่ไหว ก็จงแยกย้ายกันไปเสีย…”
“หอหนังสื
