ยังไม่เห็นสิ่งนี้เลย ท่านปู่เอามาวางไว้ที่นี่ทีหลังอย่างนั้นหรือ” เธอหยิบหอหนังสือสะสมมาตรวจตราอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จึงเห็นว่ามีร่องเล็กๆ อยู่ที่ด้านล่าง ซึ่งไม่รู้ว่ามีประโยชน์เช่นไร
เธอวางหออันเล็กกลับไปแล้วนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้
“ท่านปู่ ท่านพี่…”
แต่ก่อนล้วนมีคนในครอบครัวอยู่เป็นเพื่อนทุกครั้งยามกลับบ้าน แต่ตอนนี้มีเพียงแค่เธอเพียงคนเดียวจัดการทั้งบ้านด้วยตนเอง เธอจึงรู้สึกว่าแต่ก่อนตนเองโชคดีเพียงใด
เมื่อนึกถึงแหวนที่ท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสมอบให้เธอ เธอจึงหยิบมันออกมาจากภายในมณีวิญญาณ ก่อนหน้านี้เพราะในใจเป็นทุกข์มากเกินไป จึงมิทันได้สังเกตว่านี่ก็คือวงที่เธอสวมอยู่เป็นปกตินั่นเอง!
พลังจิตด้านบนได้ถูกขจัดออกไปแล้ว ซึ่งเท่ากับว่าแหวนวงนี้เป็นแหวนที่ไร้เจ้าของ
“ท่านปู่…”
เธอปล่อยพลังจิตเข้าไป ก็เห็นคลังปกติของซือหม่าเลี่ย จึงค้นพบว่าถึงแม้เขาจะเป็นราชันวิญญาณ ทั้งยังเป็นแม่ทัพแห่งอาณาจักรตงเฉิน แต่กลับมิได้มีสิ่งของมีค่ามากมายสักเท่าใดนัก
ความจริงแล้วทรัพย์สินของซือหม่าเลี่ยก็นับได้ว่ามั่งคั่งในอาณาจักรตงเฉินแล้ว เพียงแต่เธอเคยเห็นสิ่งของมากมายภายในมณีวิญญาณมาแล้ว ดังนั้นจึงรู้สึกว่าซือหม่าเลี่ยอัตคัดนัก
เธอกวาดตามองแหวนเก็บวัตถุรอบหนึ่ง จึงเห็นหนังสือเล่มหนึ่งกับหินเสียงก้อนหนึ่งวางอยู่ที่มุม
เธอหยิบหินเสียงขึ้นมาแล้วใส่พลังวิญญาณเข้าไป อักขระด้านบนเริ่มโคจร จากนั้นน้ำเสียงอันคุ้น
