นี่แหละที่มีอภิสิทธิ์เช่นนี้”
“แหะๆ ไม่มีก็ดีแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “วันนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก ถ้าหากมิใช่เพราะเจ้า แค่การพบหน้ารองประธานสมาคมก็ทำให้ข้าปวดหัวแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“มาเกรงใจอะไรกันเล่า” เว่ยจือฉีพูดยิ้มๆ “เอาละ พวกเราสี่คนขอตัวกลับวิทยาลัยก่อนนะ หากเจ้ามีเรื่องอันใดก็ส่งคนไปหาพวกเราได้เลย”
“อื้ม ข้าจะทำตามนั้น”
เมื่อแยกจากพวกเขาแล้วเธอจึงกลับไปยังจวนซือหม่า วันนี้ชื่อเสียงของเธอแพร่ออกไปแล้ว เพียงไม่นานเรื่องที่เธอกลายเป็นผู้อาวุโสสมาคมนักฝึกสัตว์อสูรก็คงแพร่ออกไปเช่นเดียวกัน เรื่องของร้านค้าสัตว์อสูรวิเศษก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอต้องกลับไปหารือเรื่องก้าวต่อไปกับพ่อบ้าน
เธอยังคงเคยชินกับการเดินบนเส้นทางเดิมไปยังประตูหลัก เมื่อไปถึงแล้วเห็นพื้นราบเรียบจึงนึกขึ้นได้ว่าไม่มีประตูใหญ่อีกต่อไปแล้ว
เธอยืนแน่วนิ่งอยู่ตรงบริเวณที่เคยเป็นประตูใหญ่ เมื่อนึกขึ้นว่าก่อนหน้านี้จวนแม่ทัพเคยตั้งตระหง่านอยู่ตรงนี้ ในใจก็เจ็บแปลบขึ้นมา
ท่านปู่ พี่ๆ รอโยวเย่ว์ก่อนนะ ข้าจะต้องไปช่วยพวกท่านอย่างแน่นอน…
