การประชุมดำเนินไปราวๆ สองชั่วโมงแล้ว หลังออกมาจากห้องประชุมเป็นการชั่วคราวแล้ว บนใบหน้าของผู้จัดการทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง ราวกับได้เห็นอนาคตอันสดใส
ซือหม่าโยวเย่ว์และพ่อบ้านตามออกมาทีหลัง เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ พ่อบ้านก็รู้สึกพึงพอใจอย่างแท้จริง
เธอมิได้หดหู่ มิได้เฉยชา มิได้ล้มลุกคลุกคลาน แต่กลับจัดการทุกสิ่งทุกอย่างได้เป็นอย่างดีภายในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้
ก่อนหน้านี้ทุกคนไม่เคยค้นพบมาก่อนเลยว่าเธอมีความเป็นผู้นำมากถึงเพียงนี้
“คุณชายเจ้าคะ” ชุนเจี้ยนคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกมาโดยตลอด เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ออกมา จึงเดินเข้าไปแล้วพูดว่า “คุณชาย พวกคุณชายชวีมาเจ้าค่ะ รอกันอยู่ครู่ใหญ่แล้ว”
“พวกเจ้าอ้วนชวีมาอย่างนั้นหรือ อยู่ที่ใดเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“รออยู่ข้างนอกเจ้าค่ะ” ชุนเจี้ยนพูด “ตอนนี้พวกเราไม่มีเรือนสำรอง จึงได้แต่ให้พวกเขาคอยอยู่ข้างนอกน่ะเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านพ่อบ้าน ท่านไปทำงานก่อนเถิด”
“ขอรับ ข้าน้อยขอตัว” พ่อบ้านคารวะก่อนจะหมุนตัวจากไป
ชุนเจี้ยนพาตัวซือหม่าโยวเย่ว์ไปยังด้านหน้า ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่บนพื้นเรียบ เธอจึงรีบเดินเข้าไปหา
“โยวเย่ว์” เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันไป ก็เห็นเธอเดินเข้ามา
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูแวววิตกกังวลบนใบหน้าของพวกเป่ยกงถังแล้วจึงยิ้มให้กับพวกเขาก่อนจะเอ่ยว่า “ขอโทษด้วยจริงๆ ตอนนี้พวกเจ้ามากันยัง
