“พวกคนฉวยโอกาสยามผู้อื่นประสบเคราะห์!” ซือหม่าโยวเย่ว์ฟาดมือลงบนโต๊ะ ทำเอาโต๊ะแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“คุณชาย ยังมีอีกเรื่องหนึ่งขอรับ” พ่อบ้านมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างเป็นกังวลอยู่บ้าง
“เรื่องอันใดหรือ”
“เพราะคุณชายบอกว่ารู้ที่อยู่ของผลอสรพิษทองคำ ดังนั้นจึงมีผู้คนมากมายคิดทำเรื่องเลวร้ายกับท่าน” พ่อบ้านพูด “ต่อมาท่านอาจารย์ใหญ่ของวิทยาลัยปล่อยข่าวว่าหากผู้ใดกล้าทำร้ายท่านก็เท่ากับเป็นศัตรูของวิทยาลัย ดังนั้นหลายวันมานี้คนพวกนั้นจึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวแต่อย่างใด”
“โอ้ วางแผนคิดร้ายต่อข้าอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะเยียบเย็นเสียงหนึ่ง “เช่นนั้นก็ให้พวกเขาเข้ามาเลยสิ ถึงตอนนั้นใครเข้ามาก็สังหารมันเสีย หากมากันทั้งตระกูล ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะล้างบ้างตระกูลหรอกนะ!”
พ่อบ้านเห็นแววเยียบเย็นในดวงตาของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วสงสารเธออยู่บ้าง ถ้าหากมิใช่เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ เธอจะกลายมาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร
“คุณชาย ในเมื่อท่านอาจารย์ใหญ่ลั่นวาจาไว้แล้ว คนพวกนั้นย่อมไม่กล้ามาซึ่งๆ หน้าแน่ แต่พวกเราก็ยังต้องป้องกันมิให้พวกเขาลอบทำเรื่องเลวทรามในมุมมืดด้วย” พ่อบ้านคิดว่าซือหม่าโยวเย่ว์พูดเพียงเพราะโมโหเท่านั้น แต่ไม่รู้เลยว่าเธอมีพลังยุทธ์มากพอที่จะทำเช่นนั้นได้จริง
“อย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้ในตอนนี้เลย ข้าจะจัดการเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกไม้โบกมือ “เมื่อครู่ท่านกำลังหารือเรื่องต่างๆ อ
